งซู่พูด “ในสถานการณ์นี้เราไม่มีทางหนีทำได้แค่ไปที่เนินกรวดแล้วค่อยว่ากัน รอคว้าเนินกรวดกลับคืนมาทีเดียวถึงสามารถคิดแผนต่อไปได้”
เมื่อครู่หิมะเพิ่งถล่มตัดหนทางถอยกลับของพวกเขากล่าวได้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขาแย่มาก ข้างหน้ามีเนินกรวดข้างหลังไม่มีทางให้ถอย หน่วยขนส่งเสบียงของกองทัพก็ไม่ได้ตามมาด้วยเสบียงที่พกมามีจำกัดไม่มีทางอื่นใดนอกจากไปยึดเนินกรวดกลับคืนมาในคราวเดียว
จงซู่เป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงแม้ในสถานการณ์เช่นนี้ เขายังสงบ และตัดสินใจได้อย่างเหมาะสมที่สุด กองทัพฉีรีบพักผ่อนและออกเดินทางต่อ
หมิงเวยพูดคุยกับหยางชูเป็นการส่วนตัว “ข้ามีความคิดหนึ่งเจ้าค่ะ”
“อะไรหรือ”
“เท่าที่ข้ารู้ราชวงศ์เว่ยตะวันตกควรก่อตั้งเมื่อปลายปีที่แล้ว แม้ว่าจะยังไม่บรรลุผลในตอนนี้ แต่ความคิดของซูถูสามารถเห็นได้จากเรื่องนี้ ดูเหมือนว่ามีแนวโน้มมากที่สุดที่เขาไม่ยอมแพ้จงใจขับไล่ส่วนที่เหลือออกไป จากนั้นจึงสนับสนุนให้เผ่าซีหรงก่อกบฏเพื่อตัดกำลังของกองกำลังที่คุ้มครองแคว้นฉี หากแม่ทัพจงถูกเรื่องนี้ขัดขวาง กองทัพซีเป่ยจะวุ่นวายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จากนั้นเขาจะใช้โอกาสในการก่อตั้งราชวงศ์เว่ยตะวันตก แคว้นฉีไม่สามารถออกทัพได้ทำให้เขาสามารถพัฒนาแผ่นดินได้อย่างต่อเนื่อง”
หยางชูสูดลมหายใจ “เป็นคนโหดร้ายจริงๆ”
ปีนี้มีชาวหูในแปดเผ่าเสียชีวิตมากเกินไป ในกรณีนี้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะพักฟื้นและฟื้นฟูบ้านเมืองจึงไม่มีผ
