วะ “แม่ทัพจงเท่าที่ข้าเห็นเป้าหมายของพวกเขาคือไม่บุกไปทางใต้”
“หมายความว่าอย่างไร”
หยางชูพูด “ซูถูผู้นั้น ข้าเคยมีโอกาสได้พบเขา เขาเป็นผู้ที่มีความมุ่งมั่นมาก เป็นผู้ที่หากโหดร้ายกับผู้อื่นจะโหดร้ายต่อตนเองมากขึ้น ตอนนี้เราเห็นว่าเขาเพิ่งรวมแปดเผ่าเป็นหนึ่งเดียวกันได้ ดังนั้นเขาควรจะตั้งใจบีบบังคับคนที่เหลือมายึดเมืองเพื่อเติมเส้นทางให้เขา”
จงซู่คิดตามพวกเขาก็ตกใจจนตัวเย็น “คนผู้นี้โหดร้ายจริงๆ และในสถานการณ์เช่นนี้เขากล้าที่จะทำมันด้วย”
ตามปกติแล้วแปดเผ่าที่เพิ่งรวมเป็นหนึ่ง ตอนนี้ควรเป็นเวลาที่จะใช้วิธีทางการเมืองในการรวมชนชาติและฟื้นฟูแผ่นดิน รอให้ผ่านไปสองถึงสามปีให้ความบาดหมางค่อยๆ จางหายไป รอให้นักรบใหม่เติบโตก็ไม่สายเกินไปที่จะวางแผนใหม่อีกครั้ง
ผู้ใดจะรู้ว่าซูถูดุร้ายกว่าที่คิดเขาไม่เพียงแต่ไม่ยั้งตนเอง แต่ยังจงใจใช้โอกาสนี้กำจัดคนที่เห็นต่าง ให้เหล่าคนที่ไม่เชื่อฟังเขาไปทางใต้ และใช้พวกเขาโจมตีด่าน
ต้องรู้ว่าเหล่าหูเหรินผู้ไม่มีทางไปเพื่อที่จะมีชีวิตรอดจึงไม่คิดหวงแหนชีวิต
ด้วยวิธีนี้ไม่เพียงแต่อำนาจส่วนที่เหลืออ่อนแอลง แต่แคว้นฉีก็จะประสบเคราะห์ร้ายอีกด้วยเขาแค่เพียงนั่งเก็บเกี่ยวผลกำไรเท่านั้น
“ถ้าเป็นเช่นนี้การกบฏอย่างกะทันหันของเผ่าซีหรงก็เกี่ยวข้องกับเขาด้วยแน่” จงซู่คาดคะเน
หมิงเวยส่ายหน้า “เรื่องนี้พวกเราไม่ทราบ แต่เรามั่นใจได้ว่าคนของซูถูจับตาดูพวกเราอยู่เจ้าค่ะ”
จ
