เช้าวันรุ่งขึ้นหมิงเวยและหนิงซิวออกไปสำรวจที่ภูเขาอีกครั้ง ที่นี่สามารถมองเห็นเนินกรวดได้เพียงเล็กน้อย พวกเขาคำนวณเส้นทางแล้วกลับมาบอกว่า
“เส้นทางสายนี้น่าจะผ่านไปได้ แต่ถ้าเดินทัพอาจมีอันตรายซ่อนอยู่”
จงซู่ถาม “อันตรายอะไรหรือ”
“พื้นที่โดยรอบไม่มั่นคง และหิมะกองอย่างหนาแน่นทำให้ง่ายต่อการที่หิมะจะถล่มอีกครั้ง หากเกิดขึ้นจริงๆ เป็นไปได้ที่พวกเราจะถูกตัดขาดจนหาทางออกไม่ได้”
เนินกรวดสูญเสียการป้องกันแล้วหากกำลังเสริมถูกตัดอีกครั้ง พวกเขาจะติดอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องไปข้างหน้าเท่านั้น และไม่สามารถถอยกลับได้
จงซู่ครุ่นคิดอยู่นานและพูดว่า “หากตอนนี้ไม่ไปที่เนินกรวดเกรงว่าจะพลาดโอกาสนี้”
หยางชูเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย “คนของข้าไม่มีปัญหาท่านตัดสินใจได้เลยว่าจะทำอย่างไร”
จงซู่พยักหน้าแล้วคำนับให้หมิงเวยกับหนิงซิว “รบกวนท่านทั้งสองแล้ว”
วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือกลับไปตามทางที่พบอย่างไรก็ตามเนินกรวดก็สูญเสียการป้องกันไปแล้ว ถนนถูกน้ำแข็งและหิมะปิดกั้นจึงยอมให้หูเหรินครอบครองได้ตลอดฤดูหนาวจะได้ไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม และถ้าเขากลับไปตราบใดที่เผ่าซีหรงถูกปราบปรามได้ในทีเดียว ชายแดนซีเป่ยก็ยังคงแข็งแกร่งจนไม่สามารถตีแตกได้
อย่างไรก็ตามจงซู่ก็ยังคิดที่จะส่งกองกำลังไปที่ทุ่งหญ้า เป็นไปไม่ได้ที่ฮ่องเต้จะออกคำสั่ง อุปนิสัยของบุรุษผู้นี้เขารู้อยู่แก่ใจถึงจะดูใจดี แต่จริงๆ แล้วเป็นคนขี้ขลาดเพราะกล
