ที่ต้องได้รับสืบทอดหัวหน้าเผ่าหมาป่าหิมะ แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนองค์ชายใหญ่อูต๋ากลับถูกซูถูฆ่าตาย
องค์หญิงหย่งชิงชื่นชมความแข็งแกร่งของเขา “เจ้ามีความคิดเช่นนี้ก็ดีแล้ว”
หลังจากเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่งองค์หญิงหย่งชิงก็ถามจงจี๋ “ใกล้หรือยัง”
จงจี๋ลังเลเล็กน้อย “องค์หญิงพวกเขาเลือกเส้นทางนี้เป็นอย่างดี หากต้องการฝังคนทั้งสามพันคน ความเป็นไปได้ต่ำมากบ่าวเห็นว่าตอนนี้อย่างมากคงฝังได้แค่ไม่กี่ร้อยคน”
องค์หญิงหย่งชิงไม่พอใจ “แค่ร้อยคนมันจะไปมีประโยชน์อะไร” จงจี๋ก้มหน้ารับฟังนาง
สายตาของซูถูมองข้ามหุบเขามองไปที่ร่างที่ลอยขึ้นลงมาเป็นครั้งคราวและพูดเสียงเบา “มีนางอยู่ด้วยเป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะฝังพวกเขาได้หรอก”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้องค์หญิงหย่งชิงยิ่งโกรธเคืองมากขึ้น “ครั้งนี้ข้าจะจับเด็กนั่นมาทรมานให้ได้!”
เรื่องที่ทั้งแปดเผ่าเข่นฆ่ากันเองถือว่าช่างมันไป องค์หญิงหย่งชิงไม่สงสารชีวิตของหูเหริน และแม้หลังจากทำเช่นนั้นนางจะมีความสุขที่แก้แค้นสำเร็จ แต่เด็กนั่นกลับขโมยหยกเสวียนหมิงซึ่งเรื่องนี้ต้องได้รับการแก้ไข!
ซูถูทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดขององค์หญิงหย่งชิงดังนั้นเขาคำนวนอยู่ในใจ และพูดกับจงจี๋ “คนน้อยไม่เป็นไรคิดหาวิธีที่จะตัดแนวหลังของพวกเขา และแยกพวกเขาออกจากกัน”
จงจี๋มององค์หญิงหย่งชิง องค์หญิงหย่งชิงถามเขา “มีวิธีหรือ”
ซูถูส่ายหน้า “ไม่แน่ใจแต่ก็ต้องทำเราไม่ควรพลาดโอกาสนี้ หากไม่มีทางลัดก็ยกกระบี่ฟ
