าดฟันไปตรงๆ เลย”
องค์หญิงหย่งชิงแย้งไม่ออกจึงพยักหน้า “ไปเถอะ!”
จงจี๋โค้งคำนับ “ขอรับ”
เขากระโดดขึ้นเงาร่างนั้นข้ามภูเขาไปฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบๆ ราวกับนกนางแอ่น ร่างของจงจี๋หายไปในพริบตา
ในเวลาเดียวกันงูขาวตัวเล็กในแขนเสื้อของหมิงเวยรีบเลื้อยออกมา และพูดว่า “นายท่าน ดูเหมือนข้าจะได้กลิ่นที่คุ้นเคยเจ้าค่ะ!”
……………