เหล่าขุนศึกประคองคนที่ตัวแข็งเดินเข้ามา
หมิงเวยกะพริบตาพอเริ่มรู้สึกตัวก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง
“คน! พวกเราพบคนที่ยังมีชีวิตอยู่ขอรับ!”
หยางชูตบไหล่นางเบาๆ จากนั้นก็จัดเสื้อผ้าตนเองให้เรียบร้อยแล้วรอให้ขุนศึกเข้ามารายงาน
“คุณชาย พวกเราเจอเขาตอนที่ไปเก็บฟืนขอรับ!” หน่วยสอดแนมรายงานด้วยความยินดี “ดูจากเกราะที่เขาสวมน่าจะเป็นองครักษ์ของแม่ทัพจง คุณชายโปรดรอสักครู่พวกเราจะปลุกเขาเองขอรับ”
เหล่าขุนศึกขุดหิมะขึ้นมาหยิบมือแล้วถูกายคนผู้นั้นให้ร้อนในที่สุดก็เห็นเขาค่อยๆ ฟื้นขึ้น
“เจ้าได้ยินหรือไม่”
บุรุษผู้นั้นเห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขา และตื่นเต้นมาก “พวกท่านเป็นกองกำลังเสริมใช่หรือไม่พวกเรากำลังรอพวกท่านอยู่!”
อาสวนรีบถามว่า “เจ้าเป็นองครักษ์ของแม่ทัพจงใช่หรือไม่เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่”
“ขอรับ” สีหน้าของเขาดูซีดเซียวเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพยังสบายดี แต่พี่น้องของเราถูกหิมะฝังไปไม่น้อย…”
เมื่อได้รับการยืนยันว่าแม่ทัพจงยังมีชีวิตอยู่หยางชูถอนหายใจด้วยความโล่งอก พอสอบถามสถานการณ์ของพวกเขาแล้วก็สั่งการทันที “พวกเราไม่ต้องตั้งค่ายที่นี่แล้วพวกเขาอยู่ห่างไม่ไกลรอให้พบกับแม่ทัพจงแล้วค่อยว่ากัน”
“ขอรับ”
เหล่าขุนศึกรีบเก็บสัมภาระแล้วตามองครักษ์นายนั้นไป พวกเขาฝ่าหิมะไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม และในที่สุดก็พบที่พักพิงของจงซู่ท่ามกลางแสงจันทร์
“ท่านแม่ทัพๆ!” องครักษ์ตะโกนอย่างมีความสุข แต่แล้วก็ถูกต่อว่าเสียงด
