ุ
“เบาเสียงหน่อย! อยากให้หิมะถล่มอีกรอบหรือ”
องครักษ์รีบปิดปากของเขา และลดเสียงลงเพื่อรายงาน “ท่านแม่ทัพ กองกำลังเสริมมาแล้วขอรับ! มีคนหาพวกเราเจอแล้ว!”
จงซู่กำลังอุ่นไฟให้ร่างกายอบอุ่นเมื่อเห็นคนที่เดินตามหลังองครักษ์ของเขามาก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปถามด้วยความตื่นเต้นว่า “เป็นคนที่รุ่ยเอ๋อร์ส่งมาหรือ”
“ท่านแม่ทัพ เป็นข้าเอง” หยางชูถอดหมวกออก
จงซู่ตกใจมากเมื่อเห็นว่าเป็นเขา “เหตุใดถึงเป็นท่านได้ ที่นี่ไม่ปลอดภัย คุณชายหยางออกมาเสี่ยงได้อย่างไรกันแล้วรุ่ยเอ๋อร์เล่า”
หยางชูพูด “ท่านแม่ทัพ คุณชายใหญ่มาไม่ได้เผ่าซีหรงลุกขึ้นต่อต้าน”
“อะไรนะ!”
…………
แสงจันทร์สะท้อนหิมะทำให้รู้สึกเหงามากขึ้น หยางชูและจงซู่นั่งอยู่ในค่ายและพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ จงซู่ขมวดคิ้วและเงียบไปครู่หนึ่ง
“แม่ทัพจง ท่านเห็นว่าเรื่องนี้มีปัญหาใช่หรือไม่”
“ท่านเห็นว่าอย่างไร”
“เป็นเรื่องบังเอิญที่เผ่าหูโจมตีเนินกรวดจากนั้นท่านก็เดินทางมาช่วยเหลือและถูกขังอยู่ที่นี่ หลังจากนั้นเผ่าซีหรงลุกขึ้นต่อต้านบุกทำลายด่านกู่เหลียงในช่วงเวลาอันสั้นทำให้กองทัพซีเป่ยเข้าสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ทุกอย่างเกี่ยวข้องและเกิดขึ้นในเวลากระชั้นชิดจนแทบไม่มีเวลาตอบโต้เลย”
จงซู่คิดถึงน้องสามของเขาที่เสียชีวิตในสนามรบแววตาก็ดูมืดสลัวลง บุตรชายตระกูลจงเสียชีวิตอีกคนในสนามรบ
“ข้ารักษาชายแดนมานานหลายสิบปีจึงรู้เกี่ยวกับชนเผ่าซีหรงเ
