ป็นอย่างดี พวกเขาดุร้ายไม่เท่าหูเหริน และไม่ได้มีความสามัคคีเพียงนั้น ครั้งนี้พวกเขาดูเรียบร้อยเช่นนี้ทำลายด่านได้เพียงครั้งเดียวเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าไม่มีการวางแผนเบื้องหลัง”
จงซู่หยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “แล้วน้องสามของข้ามักตื่นตัวอยู่เสมอจึงให้เขาประจำการอยู่ที่ด่านกู่เหลียง ข้าจึงวางใจครั้งนี้ถูกโจมตีอย่างรวดเร็ว และแม้แต่เขาเองก็หนีไม่พ้นข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ…”
“เช่นนั้นแม่ทัพจงรู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำใช่หรือไม่”
“ข้าไม่กล้ารับประกันเช่นนั้น” จงซู่กล่าวอย่างนุ่มนวล “ข้าเพิ่งเดินทางมาได้ครึ่งทางก็ถูกหิมะกลบฝังตนเองยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็ถามเขาอีกว่า “สถานการณ์ที่เนินกรวดเป็นอย่างไรบ้าง”
หยางชูส่ายหัวด้วยความเศร้าใจ “ครั้งนี้หิมะถล่มปิดกั้นถนนหมดไม่เพียงแต่แม่ทัพจงเท่านั้นที่ติดอยู่ที่นี่ แต่กำลังเสริมของเราก็ไม่สามารถฝ่าไปได้ หลังจากผ่านไปหลายวันถนนก็ถูกขุดเพียงเล็กน้อยทหารป้องกันเนินกรวดป้องกันไว้ไม่ได้…”
จงซู่คุ้นเคยกับการเห็นความตายมานานแล้วจึงกล่าวอย่างใจเย็น “ดูเหมือนว่าพวกเขาจงรักภักดีต่อแผ่นดิน”
หยางชูพูด “ตอนนี้เส้นทางถูกกลบหมดแล้วไม่ต้องกลัวว่าหูเหรินจะไปทางใต้ แต่เรื่องนี้ก็ยังแปลกอยู่ดี หากยังคิดไม่ออกกลัวจะมีปัญหาที่ไม่รู้จบได้” จงซู่มองเขาอย่างเงียบๆ
หยางชูลูบหน้าตนเอง “แม่ทัพจง มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ”
จงซู่จ้องเขา “คุณชายหยางต้อ
