เท้ากัวจัดการธุระเสร็จข้าจะเชิญท่านมาดื่มสุรา”
กัวสวี่คารวะอย่างขอไปทีและไปคุยธุระกับจงซู่
จากรายงานลับของเหลียงจางกล่าวว่าการเคลื่อนไหวของเผ่าทั้งแปดในเป่ยหูเกี่ยวข้องกับสตรีที่อยู่ข้างกายคุณชายหยาง เรื่องนี้ไม่ง่ายที่จะถามโดยตรงผู้อาวุโสกัวจึงตัดสินใจคุยกับตระกูลจง หากมีเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้ตระกูลจงที่ไม่ลงรอยกับหยางชูคงยินดีที่จะบอก หยางชูกลับมายังเรือนรับรองรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป
หมิงเวยถามเขา “เป็นอะไรหรือเจ้าคะ ผู้อาวุโสกัวผู้นั้นมีปัญหาหรือ”
หยางชูส่ายหน้าแล้วพูดว่า “จุดประสงค์การมาของเขาไม่ได้ผิดปกติ นอกจากมาดูสถานการณ์ของตระกูลจงที่ซีเป่ยแล้ว ยังมีข่าวที่สืบมาเกี่ยวกับเป่ยหูด้วย ครั้งก่อนที่หลิวกงกงเดินทางมาไม่มีข้อความตำหนิแม้แต่น้อยว่ากันตามข้อเท็จจริงควรไม่ใช่เรื่องของพวกเรา แต่กัวสวี่ถูกลดขั้น และถูกไล่ออกจากเมืองหลวงเพื่อได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อสร้างความดีความชอบให้ได้”
“เช่นนั้นเราควรระวังไม่ให้เขารู้อะไรหรือไม่”
หยางชูยิ้ม “พวกเราไม่ได้ทำอะไรที่โดดเด่นแค่อย่าไปทำให้เขาขุ่นเคืองก็พอ” เขาชะงักไปพักหนึ่งแล้วพูดว่า “ฤดูหนาวในซีเป่ยยาวนานมากรอจนหิมะละลายเขาคงเดินทางกลับเมืองหลวง”
หมิงเวยเข้าใจดีก็แค่ถ่วงเวลา แต่ว่า…
“ตระกูลจงคิดเช่นนั้นหรือไม่เจ้าคะ”
“สำหรับตระกูลจงแล้วปัญหายิ่งน้อยยิ่งดี ในกิจการทหารของซีเป่ย ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นเข้าไปแท
