าปราบปรามพวกโจรเลย แต่รอให้พวกข้าเริ่มกวาดล้างพวกโจรพวกเขาก็มาร่วมสนุกด้วย เห็นได้ชัดว่าต้องการเอาเปรียบท่านคิดว่าเรื่องนี้ผู้ใดที่เสียเปรียบกัน…”
เขาเล่าเสียยืดยาวจนกัวสวี่คิดว่าเรื่องนี้ยุ่งยากเกินไปจนไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร
กัวสวี่ผู้นี้มีความสามารถมากไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถเข้าราชสำนักได้ด้วยวัยเพียงสี่สิบต้นๆ แต่เขาหยิ่งเกินไป และดูถูกทหารอยู่เสมอ
เรื่องระหว่างหยางชูกับสองพ่อลูกตระกูลจงได้ละเมิดข้อห้ามของเขา ต่อสู้เพื่อผลประโยชน์เพียงเล็กน้อยไม่มีความสง่างามเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้หยางชูยังคงรักษาท่าทีของคุณชายผู้สูงศักดิ์ แต่เมื่อมายังซีเป่ยกับไม่สนใจเรื่องนี้เสียแล้วทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจ
“…ตระกูลจงร้ายกาจเสียจริง ยั่วยุให้ข้าแข่งขันการฝึกซ้อมกับพวกเขา บอกว่าคนของข้านั้นไม่เลว แต่นี่เป็นอาณาเขตของตระกูลของพวกเขาจะเปรียบเทียบกับพวกเขาได้อย่างไร แต่พวกเขาอย่าคิดว่าจะทำสำเร็จในเมื่อต้องฉวยโอกาสนี้ ข้าจึงอยู่ที่นี่จนถึงปีใหม่กินอยู่ในเรือนของเขาจนถึงฤดูใบไม้ผลิดอกไม้บานจะไว้หน้าไปทำไมกัน…”
“ดีๆ” กัวสวี่หน้าเขียว “ข้ารู้แล้วตอนนี้ยังมีสิ่งสำคัญที่ต้องทำเชิญคุณชายตามสบาย”
หยางชูยังคงพูดอย่างอาลัยอาวรณ์ “ใต้เท้ากัว ท่านไม่ช่วยข้าแสวงหาความยุติธรรมหรือ โชคดีที่พวกเรารู้จักกันด้วยคนแซ่จงนั้น…”
“ข้ามาที่นี่เพราะมีภารกิจสำคัญเรื่องของพวกท่านไว้ค่อยคุยทีหลัง”
“ได้” หยางชูดูเสียดายมาก “รอใต้
