รณ์ทางการเมืองเขายังขาดความเฉียบขาด
มนุษย์จะมีความสมบูรณ์แบบได้อย่างไรจงซู่ยังคงพอใจกับบุตรชายคนโตมาก ท้ายที่สุดตระกูลจงอาศัยความสามารถในการต่อสู้เรื่องอื่นสามารถสอนได้
“เป็นวิธีที่ดีในการแก้ปัญหาอนาคต” จงซู่กล่าวอย่างใจเย็น “แต่หากทำเช่นนั้นพวกเราจะเผชิญหน้ากับบรรพบุรุษได้อย่างไร ภักดีต่อบ้านเมือง ปกป้องประชาชนเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของเรากล่าวไว้ ตอนนี้ชัดแล้วว่าเขาเป็นสายเลือดของไท่จื่อองค์ก่อนไม่มีความผิดอะไร เพื่อความรุ่งโรจน์ของตระกูลหากฆ่าเขาตาย ต่อไปเราจะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้อย่างไร สังหารสายเลือดของไท่จื่อด้วยเหตุผลส่วนตัวเป็นการไม่จงรักภักดี ลงโทษทั้งที่ไม่มีความผิด นับประสาอะไรกับการปกป้องประชาชน ตราบใดที่เราทำเรื่องนี้ความศรัทธาของตระกูลจงก็จะถูกทำลาย”
จงรุ่ยพูด “ลูกไม่ได้หมายถึงฆ่าเขาเพียงแค่…”
“ไม่ฆ่าเขาแล้วพวกเราจะทำอะไรได้อีก พวกเราควรรายงานเรื่องสำคัญนี้ต่อฝ่าบาทงั้นหรือ หากรายงานมันต่างอะไรจากการฆ่าเขาหากไม่รายงานกลายเป็นว่าเราสมรู้ร่วมคิดกับเขาด้วยหรือ กุมความลับเหมือนเดิมหรือพูดความลับที่อาจทำให้เกิดการค้นจวนยึดทรัพย์ออกไป อนาคตเราจะถูกเขาควบคุมไม่เท่ากับว่าพวกเราเลือกข้างเขาหรอกหรือ”
จงรุ่ยส่ายหน้า “ท่านพ่อเหตุใดท่านต้องคิดมากเช่นนั้นด้วย ลูกไม่มีความคิดที่จะฆ่าเขา แต่เขาเอาเรื่องนี้มาขู่พวกเราซึ่งเป็นไปไม่ได้ การไม่ลงมือกับเขาแสดงว่าเราซื่อสัตย์ต่อศรัทธาของตนเอง
