ภายในกระโจมใหญ่องครักษ์นำตัวบุรุษชุดดำเข้ามาแล้วสองพ่อลูกตระกูลจงก็ได้ยินเสียงจากด้านนอกว่า “คุณชายหยางตอนนี้ท่านพ่อติดธุระอยู่เชิญท่าน…”
“ข้าเองก็มีธุระ” พูดแล้วทำท่าจะเข้าไป
“คุณชายหยางขอรับ!” องครักษ์รีบห้ามเขา “หากท่านต้องการพบท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะเข้าไปรายงาน…”
“ให้เขาเข้ามา” จงซู่ตะโกน
องครักษ์ได้ยินเช่นนั้นก็เปิดทางให้ “ขอรับท่านแม่ทัพ”
จงรุ่ยมองหยางชูยกม่านเดินเข้ามาหาด้านหลังมีหมิงเวยที่ติดตามเข้ามาด้วยก็อดไม่ได้ที่จะแอบกลอกตา
คุณชายหยางผู้นี้ไม่พิถีพิถันเอาเสียเลยมีสตรีเดินตามมาเช่นนี้ คนที่ไม่เข้าใจจะมองว่าอย่างไรดูค่อนข้างน่าเกลียด นางเป็นทั้งในฐานะนักวางแผนทั้งอนุภรรยา แต่แม้แต่ฐานะและชื่อเสียงก็ไม่มอบให้…
เลว มันเลวเกินไป!
บุรุษไม่คิดจริงจังอย่างคุณชายหยางยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วมองไปที่บุรุษชุดดำจากนั้นก็ถามว่า “แม่ทัพจงจะสอบปากคำในตอนค่ำเลยหรือ”
จงซู่พยักหน้า “กำลังคนของเขาล้วนเป็นทหารเดนตาย หากภารกิจล้มเหลวจะปลิดชีวิตตนเองทันที ตอนนี้เหลือเขาผู้เดียวที่มีชีวิตอยู่ข้าเกรงว่าหากยืดเยื้อออกไปอีกอาจมีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้น”
หยางชูถาม “แม่ทัพจงคงไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่หากข้าขอฟังด้วย”
จงรุ่ยคิดในใจก็ยืนอยู่ที่นี่แล้วพวกเราไล่ท่านออกไปได้หรือ
“หากท่านแม่ทัพไม่คัดค้านถ้าเช่นนั้นข้าถือว่าเป็นอันตกลง”
หยางชูพูดจบก็หาที่นั่งด้วยท่าทีสบายๆ แล้วกวักมือเรียกหมิงเวย “มานั่งนี่”
“….”
