ไหนเลยจะรู้ว่าท่านมีเจตนาร้าย ในเมื่อเป็นเช่นนี้โทษไม่ได้หากข้าจะโหดเหี้ยม! จับเขาไว้!”
ทหารของเขาขานรับ และก้าวไปข้างหน้า บุรุษชุดดำแค่นหัวเราะ “พวกท่านจะทำอะไรข้าได้”
เขากระโดดหนีอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงเงาแวบผ่าน
“ยิงธนู!” ทหารตระกูลจงง้างคันธนู แต่แขนเสื้ออีกฝ่ายพลิ้วไหวดุจเมฆ ลูกธนูร่วงหล่นทีละดอก
บุรุษชุดดำหัวเราะหยัน หลังจากความล้มเหลวนี้คนของบุรุษชุดดำเห็นท่าทีว่าไม่น่ารอด แม้แต่ตัวเขาเองแค่คิดจะหนียังยากเลย…
เมื่อนึกถึงคำว่ายากก็ได้ยินเสียง ‘ติง’ ดังขึ้น เสียงดีดดนตรีเครื่องสายทำเอาหัวใจรู้สึกสั่นสะท้าน
“ติงๆ!” เสียงกู่ฉินฉวยโอกาสที่ชนะไล่ล่า เสียงที่ดังขึ้นติดกันทำเอาชีพจรของเขาแปรปรวน
บุรุษชุดดำพยายามข่มมันไว้ทันทีที่พบว่ากำลังภายในของตนกำลังวิ่งรอบเส้นลมปราณจนไม่สามารถยับยั้งได้
“ยิงธนู!”
เสียงคำสั่งดังขึ้นอีกครั้งภายใต้อิทธิพลของเสียงกู่ฉินทำให้การเคลื่อนไหวครั้งนี้ไม่กระฉับกระเฉงเหมือนเคย ลูกธนูสองดอกพุ่งทะลุผ่านอากาศหนึ่งดอกยิงเข้าที่ไหล่ของเขา ส่วนอีกหนึ่งดอกยิงโดนที่ต้นขา
“ติง!” เสียงกู่ฉินกลายเป็นยันต์เตือนชีวิตบุรุษชุดดำทนไม่ไหวอีกต่อไป ลมปราณภายในของเขาบิดเบี้ยวจนอาเจียนเป็นเลือดเต็มปากและล้มลง
ทหารของจงซู่วิ่งเข้าไปหาเขา จงรุ่ยวางคันธนูลง และเห็นหยางชูที่อยู่อีกด้านเก็บธนูเช่นกัน เขาพูดด้วยความจริงใจว่า “คุณชายหยางยิงได้แม่น”
หยางชูเหลือบมองเขา “ข้ายิงโดนท่านก็ย
