ลูกธนูนับพันถูกยิง และในไม่ช้าเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นในคืนอันเงียบสงบ
หนิงซิวได้ยินก็ตกใจเขาเลิกคิ้ว บุรุษชุดดำยืนอยู่บนเนินเขาอย่างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นพลุอีกอันพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
ทันใดนั้นคบเพลิงก็ถูกจุดขึ้นที่อีกฟากหนึ่งของยอดเขาแสงไฟนั้นกำลังมุ่งหน้ามายังที่ราบสูง บุรุษชุดดำเห็นเช่นนั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปที่นั่นทันที หนิงซิวเองไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้ก็รีบตามไป
บุรุษชุดดำเหยียบกิ่งไม้ และเห็นกลุ่มคนที่วิ่งไปยังที่ราบสูง แสงไฟสะท้อนให้เห็นชุดเกราะของจงซู่อย่างชัดเจน
“โปรดหยุดก่อนแม่ทัพจง!” เขาเปล่งลมพูดออกมาเสียงดังก้องจนหยุดจงซู่ได้สำเร็จ
“ท่านหลิน!” จงซู่พูดอย่างโกรธเคือง “ท่านลืมเรื่องที่รับปากกับข้าไว้แล้วหรือ”
บุรุษชุดดำตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะลืมได้อย่างไร”
จงซู่กล่าวหาเสียงดัง “แล้วเหตุใดท่านไม่รักษาสัญญา!”
บุรุษชุดดำตอบ “ข้าไม่เคยรักษาสัญญา ท่านแม่ทัพก็ไม่เชื่อด้วยไม่ใช่หรือ ไม่เช่นนั้นเหตุใดต้องส่งคนติดตามหลังคุณชายหยางมาด้วย ในเมื่อท่านไม่เชื่อข้า เหตุใดถึงกล้าตำหนิข้าที่ไม่รักษาสัญญากัน เป็นท่านที่แพ้แก่ข้ามิใช่หรือ”
“ท่าน…”
บุรุษชุดดำมองใบหน้าที่เขียวคล้ำของอีกฝ่ายแล้วคิดถึงแผนการที่จะประสบความสำเร็จ หลายปีมานี้ในที่สุดก็มีเรื่องที่ได้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจจนหัวเราะออกมาเสียงดัง
เมื่อหัวเราะเสร็จเขาก็พูดว่า “แม่ทัพจง ตอนนี้ท่านยังแสร
