รุษชุดดำเกือบคิดว่าตนเองมีอาการประสาทหลอนเขามองหยางชูด้วยความประหลาดใจ “เหตุ..เหตุใดท่านถึงยังมีชีวิตอยู่”
“แล้วทำไมข้าถึงจะไม่มีชีวิตอยู่กันเล่า” หยางชูพูดอย่างเกียจคร้าน “ท่านคิดว่าทักษะการแสดงที่ไร้ความสามารถนั่นจะตบตาข้าได้หรือ ข้าเห็นคนหลอกลวงที่เก่งกาจกว่าท่านมามากมายนับประสาอะไรกับท่านกัน”
ใช่ คนหลอกลวงที่มีนามว่าหมิงเวย คนเจ้าเล่ห์เพทุบายมีมากมายนับไม่ถ้วนปะปนอยู่กับคนที่โกหกขั้นสูงอยู่ทุกวันจะถูกคนระดับแค่นี้หลอกได้อย่างไร
“เจ้าคนแซ่หลิน!” จงรุ่ยตะโกนเสียงดัง “ตอนนี้แผนของท่านล้มเหลวแล้ว คุณชายหยางยังมีชีวิตอยู่ดีท่านยังมีแผนไหนอีก”
บุรุษชุดดำมองพวกเขาด้วยสีหน้ามืดครึ้มแผนเกิดความผิดพลาดเช่นนี้เท่ากับว่าเขาขาดทุนย่อยยับ ตราบใดที่หยางชูไม่ตายการจัดเตรียมทั้งหมดของเขาที่อยู่ด้านนอกจะถูกยกเลิก
แต่…เป็นไปได้อย่างไรมีตรงไหนที่ผิดพลาดกัน
“เป็นไปไม่ได้มีตรงไหนที่ข้าผิดพลาดกัน” จนถึงตอนนี้บุรุษชุดดำยังไม่อยากเชื่อว่าทักษะการแสดงของเขามีปัญหา
หยางชูตอบ “หากพูดถึงช่องโหว่มันก็ไม่ได้ใหญ่อะไร เพียงแต่ข้าไม่เคยเชื่อว่าตนเองจะโชคดีเพียงนั้นดังนั้นข้าจึงจับตาดู และติดต่อกับแม่ทัพเซี่ยง”
บุรุษชุดดำแปลกใจ “ท่านไปติดต่อเขาตอนไหน” เขาเองก็จับตามองอย่างใกล้ชิด
หยางชูยิ้ม “ท่านคงลืมใครบางคนไป”
บุรุษชุดดำหันไปตามเสียง และเห็นว่าด้านหลังคนกลุ่มนั้นมีสตรีในชุดคลุมนั่งอยู่บนหลังม้าสีขาว ถูกห้อมล้อ
