กังวลเล็กน้อย “พวกเขาเต็มใจจะติดตามข้าจริงๆ หรือ”
“แน่นอนขอรับ” บุรุษชุดดำสาบาน “ไท่จื่อทรงมีพระคุณมากจนพวกเราไม่สามารถตอบแทนพระคุณนี้ได้เมื่อทราบว่าคุณชายยังมีชีวิตอยู่พวกเราจะไม่ติดตามท่านได้อย่างไร”
“เช่นนั้นท่านติดต่อพวกเขาได้กี่คน”
บุรุษชุดดำคร่ำครวญ “ผู้ที่ติดต่อกับข้าอย่างใกล้ชิดมีสี่ห้าคน แต่คุณชายโปรดวางใจ คนที่เหลือคิดว่าไท่จื่อไร้ซึ่งทายาทแล้วจึงจากไปด้วยความผิดหวัง ขอเพียงข้าเรียกประชุมพวกเขาจะติดต่อคุณชายกลับมาอย่างรวดเร็วสามารถเรียกกลับมาประชุมได้ประมาณสิบกว่าคน”
หยางชูดูพอใจมาก “เช่นนั้นก็ดีข้ายังคงมีความมั่นใจอยู่บ้าง” เขายังคงพูดคุยกับบุรุษชุดดำอยู่สักพักไม่ไปรบกวนผู้อื่น
ตอนแรกหนิงซิวนั่งอยู่ข้างกายเขาฟังไปฟังมาเริ่มรู้สึกเบื่อจึงลุกขึ้นมองไปสำรวจรอบๆ หยางชูไม่สนใจ แต่บุรุษชุดดำกลับคิดว่าเขาคงรู้สึกไม่พอใจที่ถูกเมินเฉยจึงแอบลอบยิ้ม
ในที่สุดหนิงซิวก็เลือกสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกลเขาหยิบกู่ฉินออกมา และดีดมันเบาๆ เสียงถูกส่งออกไปไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงแหลมเบาๆ
นั่นเป็นเสียงเป่าใบไม้ หนิงซิวดีดเสียงกลับไปทั้งสองแอบแลกเปลี่ยนข้อมูลกันลับๆ
ในที่สุดท้องฟ้าก็มืดมิด หลังจากที่เหล่าขุนศึกพักผ่อนเรียบร้อย พวกเขาปลดปลายหอกออก ห่อใบมีดด้วยผ้าหนาจากนั้นขึ้นขี่บนหลังม้า
หน่วยสอดแนมรายงานว่าคนของจงรุ่ยได้วางแนวป้องกันไว้รอบๆ ที่สูง พวกเขาต้องการอาศัยช่วงเวลากลางคืนยึดที่ราบสูงเอาไ
