ิษย์พี่” หยางชูเอ่ยปาก “ข้าได้คุยกับเขาแล้วเรื่องก่อนหน้านี้ถือว่าแล้วไป อย่างไรพวกเราก็ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ”
“ศิษย์น้อง!”
“พวกเขาเป็นคนของเรา!” หยางชูเน้นย้ำ
หนิงซิวเลิกคิ้วอย่างไม่เห็นด้วยในที่สุดเขาก็พูดว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น เจ้าพูดไม่ชัดเจนเพื่อความปลอดภัยของเจ้าแล้ว ข้าจะไม่ทนกับมันอย่างแน่นอน!”
หยางชูมองบุรุษชุดดำ บุรุษชุดดำประสานมืออีกครั้งบอกว่าตนเองไม่เป็นไร เขาพูดได้เลย
หยางชูดึงหนิงซิวไปด้านข้างเพื่อ ‘อธิบาย’
ศิษย์พี่น้องทั้งสองเลี่ยงมาอยู่ในที่ที่ไม่มีผู้ใดหยางชูกระซิบถาม “ส่งข่าวออกไปหรือยัง”
“ส่งออกไปแล้ว”
“ครั้งนี้เขาไม่ลงมือข้าคิดว่าคนของตระกูลจงตามหลังพวกเรามาเขาเลยไม่กล้าลงมือ”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้น”
“เขาบอกให้พวกเราทำการยึดพื้นที่ดูเหมือนว่ามีกับดักอยู่ข้างหลังเป็นไปได้สูงที่ตระกูลจงเองจะลงหลุมไปด้วยกัน”
หนิงซิวเลิกคิ้ว “แล้วเราจะทำอย่างไร”
“ในเมื่อหมิงเวยได้รับข้อความจากศิษย์พี่แล้วสามารถเดาได้หนึ่งหรือสองอย่าง พวกเราทำได้เพียงถ่วงเวลาให้นางมีเวลาโต้กลับ”
หนิงซิวถอนหายใจ “เจ้าดูวางใจจริงๆ แน่ใจใช่หรือไม่ว่านางสามารถเข้าใจสิ่งที่เจ้าต้องการสื่อ และเตรียมการล่วงหน้าได้”
หยางชูยิ้ม “ท่านไม่เข้าใจ เขาเรียกว่าคนรักกันมีจิตใจที่สื่อถึงกันได้นางต้องเข้าใจอย่างแน่นอน” เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หนิงซิวอยากกลอกตาใส่เขาโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์
……………
