แล้วก็ควรเชื่อใจพวกเรา คุณชายหยางจะกลับไปที่ไป๋เหมินเซี่ยได้อย่างปลอดภัยแน่นอน”
“ไม่” หมิงเวยส่ายหน้า “หากพวกเราไม่ทำอะไรสักอย่างตอนนี้ เขาไม่เพียงไม่กลับมาอย่างปลอดภัย แม้แต่พวกท่านตระกูลจงก็จะถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย อาจถึงขนาดถูกยึดตำแหน่งยึดทรัพย์ได้!”
จงรุ่ยมองนางอย่างระแวดระวังใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม “แม่นางพูดเกินไปแล้ว”
“คำพูดของข้าไม่ได้เกินไปเลย” หมิงเวยทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดหลบเลี่ยงของเขานางพูดต่อว่า “ก่อนหน้านี้ข้าไม่แน่ใจพวกท่านตระกูลจงกับพวกเขาสมคบคิด และแสร้งทำเป็นคล้อยตาม แต่เมื่อเห็นท่าทางของคุณชายใหญ่ในตอนนี้ทำให้ข้ามั่นใจได้เรื่องหนึ่ง”
นางมองไปที่จงรุ่ย และพูดเบาๆ ว่า “พวกท่านถูกหลอกแล้ว”
…………
หนิงซิวกระโดดลงจากต้นไม้แล้วดึงหยางชูไปด้านหลังเพื่อปกป้องอย่างไม่ลังเล อีกทั้งยังแสดงท่าทีเกลียดชังต่อพวกบุรุษชุดดำ เหล่าขุนศึกก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วพวกเขาเรียงแถวปกป้องคุณชาย
“ทุกท่านอย่าตื่นตระหนกไป” บุรุษชุดดำยิ้มและปลอบ “พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายพวกเราเป็นพวกเดียวกัน”
หนิงซิวพูดอย่างเย็นชา “ทำตัวลับๆ ล่อๆ แล้วยังวางค่ายกลอีกยังเรียกว่าเป็นพวกเดียวกันอีกหรือ”
บุรุษชุดดำประสานมือ “ท่านเข้าใจผิดแล้วพวกเราแค่ทำการทดสอบ อันที่จริงพวกเรายังมีลูกธนูอยู่หากเมื่อครู่พวกเรายิงออกไปฝ่ายที่ได้เปรียบก็คือพวกเรามิใช่หรือ” เขาขอความช่วยเหลือจากหยางชู “คุณชาย ท่านเองก็เห็น”
“ศ
