หลังมาหน้าตาเฉย
ท่าทีอันสงบเยือกเย็นและข้ออ้างที่ฟังดูมีเหตุมีผลนั่น… ทำราวกับว่าตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแก
นี่มันคนประเภทไหนกันวะ!
หลิงเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ทว่าเมื่อถึงจุดเดือดสุด ขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทา ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
เขาไม่กล้า
ต่อให้ขอยืมความกล้ามาอีกร้อยเท่า เขาก็ไม่มีวันกล้าบากหน้าไปโต้เถียงกับหวางหงเฉียงแม้แต่ครึ่งคำ
ภาพของแฝดเทพมารที่เพียงแค่ยกมือขึ้น ก็เกือบจะบดขยี้เสือดาวดับสูญระดับ A
ให้กลายเป็นเถ้าธุลี…
มันราวกับฝันร้ายที่ประทับตราฝังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขาอย่างไม่มีวันลบเลือน
แล้วเขาจะทำอะไรได้
ก็ได้แต่ยืนโง่ๆ อยู่ตรงนี้ เก็บกดความแค้นไว้ระบายกับอากาศธาตุ
ถุย!
เขาถ่มน้ำลายลงไปในหลุมลึกที่ว่างเปล่าอย่างเคียดแค้น
ก่อนจะหันหลังกลับ ลากฝีเท้าอันหนักอึ้งเดินจากไป
วันนี้… คือวันที่หลิงเทียนรู้สึกอัปยศอดสูและน่าสมเพชที่สุดในชีวิต
ไม่มีวันไหนยิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ณ บ้านพักของผู้อาวุโสหวาง
ภายในห้องรับแขก หวางหงเฉียงกำลังเดินวนเวียนไปมารอบตัวจอมดาบมรณะในชุดผ้าหยาบ
ปากก็พึมพำงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ นัยน์ตาทั้งสองข้างสาดประกายความตื
