กู้เป่ยหวังหายใจหอบหนัก เขาค่อยๆ หันหน้ามา สายตาจดจ้องไปยังโม่หยิงเฉินเขม็ง
น้องโม่…
น้ำเสียงของกู้เป่ยหวังหนักอึ้ง ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
สระสืบทอดพลังนี้ ในบันทึกของตระกูลระบุไว้ชัดเจนว่า ทุกครั้งที่เปิดใช้งาน จะสามารถรองรับสัตว์อสูรได้ถึงห้าตัวในการเข้ารับการสืบทอด
ตระกูลกู้และตระกูลหลิงของข้า ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เปิดใช้งานมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดใดๆ ขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ความหมายแฝงในคำพูดนั้น ชัดเจนจนไม่ต้องเอ่ยปากอธิบาย
พวกเราใช้มาเป็นสิบๆ ครั้งไม่เคยมีปัญหา พอเจ้ามาปุ๊บ น้ำในสระก็แห้งขอดปั๊บ ปัญหามันเกิดจากใคร ยังต้องให้พูดอีกหรือ
ต้องเป็นเพราะจอมดาบมรณะของเจ้าแน่ๆ!
ส่วนจอมดาบมรณะตัวนี้มีความพิเศษอย่างไรนั้น กู้เป่ยหวังไม่รู้
และไม่จำเป็นต้องรู้
แค่รู้ว่ามัน ไม่ธรรมดา ก็พอแล้ว
จอมดาบมรณะบ้านไหนกันที่มีทักษะการต่อสู้วิปริตผิดมนุษย์มนาได้ถึงเพียงนั้น
โม่หยิงเฉินได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลูบปลายจมูกตัวเองปอยๆ
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้คงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ไม่ได้เสียแล้ว
แม้อีกฝ่ายจะเห็นแก่หน้าผู้อาวุโสหวางจนไม่กล้าทำอะไรเขา แต่กู้
