อมดที่เสียชีวิตในพื้นที่ล่าสัตว์ผู้นั้น”
“จำได้” หยางชูเลิกคิ้ว “เจ้าจะบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขาหรือ”
บุรุษชุดดำถอนหายใจแล้วตอบว่า “คนผู้นั้นเป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเราที่มาจากต่างแดนในทางใต้ พวกเราเรียกเขาว่าตี๋ชือในปีนั้นพวกเราทำงานร่วมกันภายในสมาคมของไท่จื่อ ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปกะทันหัน ไท่จื่อถูกปลด พวกเราจึงแยกย้ายกันไปชั่วคราว แต่ยังติดต่อกันอย่างลับๆ ต่อมาเมื่อฮ่องเต้ไท่จู่ได้สติจึงเรียกไท่จื่อกลับเมืองหลวง แต่โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นระหว่างทาง พวกเราไม่สามารถช่วยไท่จื่อไว้ได้ทัน พวกเราโทษตัวเองมาหลายปี และไม่เคยลืมมันได้เลย”
เขายิ้มอย่างขมขื่นและพูดต่อ “ตี๋ชือเป็นผู้ที่โทษตัวเองมากที่สุด เขาถูกพ่อมดในเผ่าเดียวกันทำร้ายหากไม่ได้ไท่จื่อช่วยเอาไว้ เขาคง…เขาต้องการล้างแค้นให้ไท่จื่อมาตลอดจนกระทั่งเทศกาลชิวเลี่ยเมื่อปีก่อนในที่สุดก็พบโอกาส…”
“เขาคือ…” หยางชูมีสีหน้าเสียใจ “เขาเป็นคนที่ข้า…ฆ่า…”
“คุณชายอย่าได้รู้สึกผิดไป” บุรุษชุดดำปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ในตอนนั้นท่านอารักขาอยู่ข้างกายอ๋องขบถไม่รู้เรื่องราวภายใน การฆ่าคนด้วยความเข้าใจผิดเป็นเรื่องที่ให้อภัยได้พวกเราติดตามเรื่องนี้ และเมื่อตรวจสอบเรื่องของคุณชายจึงพบความต่าง”
“พวกเจ้ารู้ได้อย่างไร” หยางชูถามอย่างคาใจ “ข้าได้ยินเรื่องนี้จากคนที่เสียชีวิตแล้วเท่านั้น แต่พวกเจ้าไม่ได้ติดต่อเขา!”
บุรุษชุดดำถอนหายใจแล้วมอ
