เจตนาของตระกูลจงที่ล่อเขามาที่นี่คืออะไรกันแน่ เสวียนชื่อซ่อนตัวอยู่ในจวนแม่ทัพคิดจะทำอะไรกันแน่ ยังมีกำลังลับอื่นที่ซ่อนอยู่อีกหรือไม่ ล้วนไม่มีผู้ใดรู้ได้
หยางชูไม่มีความอดทนที่จะอยู่ในไป๋เหมินเซี่ยจริงๆ เขารออีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ เป็นการดีกว่าที่จะให้โอกาสพวกเขา
ยามฝึกซ้อมจะถูกแยกออกจากสภาพแวดล้อมที่เป็นอิสระ สายตาของเหล่ากองทัพฝ่ายซ้ายจึงไม่สามารถจ้องมองพวกเขาได้ตลอดทาง เช่นนั้นไม่ว่าคนเหล่านี้จะมีเจตนาดี หรือมุ่งร้ายล้วนมีพื้นที่ให้แสดง ทำงานหนักเพียงครั้งเดียวก็สบายไปตลอด
หนิงซิวแสดงความคิดเห็นว่า “เจ้าลำบากแค่ครั้งเดียวสบายไปตลอดอาจสามารถกวาดเรียบได้ทั้งหมด แต่พวกเราก็สามารถถูกจัดการได้เช่นกัน”
หยางชูไม่พอใจ “ศิษย์พี่ข้ามีเรื่องหนึ่งจะขอร้อง”
“พูดมาได้เลย”
“ลิ้นอาบยาพิษ[1]ของท่านเอาไว้ใช้กับศัตรูได้ แต่อย่าเอามาใช้กับฝั่งตนเอง”
“ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้น”
“ความจริงของท่านเปรียบได้กับยาพิษแม้แต่ตนเองก็วางยาพิษด้วย!”
หลังจากถูกศิษย์น้องของตนเองว่าร้ายอย่างไม่เกรงใจหนิงซิวก็ไม่โต้ตอบอะไร แต่ทำท่าทางตอบประมาณว่าเอาที่เจ้าสบายใจเถอะ
เขาเป็นเช่นนี้ทำให้หยางชูรู้สึกขัดเขินเล็กน้อยจึงพูดเสริมว่า “พวกเราไม่ได้โชคร้ายถึงเพียงนั้นหรอก”
สีหน้าหนิงซิวไร้อารมณ์ “หากโชคร้ายจริงๆ เจ้ามองไม่เห็นหรอก”
“…” หยางชูตัดสินใจเก็บความอับอายของตนเอง!
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ พ
