าสามารถรับประกันได้หรือไม่”
ในที่สุดจงรุ่ยก็เข้าใจ “ดังนั้นพวกเราต้องแน่ใจว่าระหว่างการฝึกซ้อมเขาจะไม่เป็นอะไร”
“ใช่” จงซู่หรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้าเด็กนั่นดูเหมือนเป็นคนสำราญ แต่มีอุบายมากกว่าเจ้า เกรงว่าเขาจงใจทำให้เกิดสถานการณ์วุ่นวายเพื่อดูว่าพวกเรามีแผนอะไร แต่พวกเราต้องแน่ใจว่าเขาจะปลอดภัยพวกเราทำได้แค่ระมัดระวัง และเอาตัวรอดในรอยแยกเท่านั้น…”
พูดถึงเรื่องนี้จงซู่ก็ถอนหายใจ และตบบ่าบุตรชาย “บอกตามตรงว่าพ่อไม่เชื่อพวกเขาคนกลุ่มนั้นอดทนมาหลายปีคิดจะทำอะไรกันแน่พ่อเองก็ไม่รู้ ก่อนหน้านี้คิดแค่ว่าหากแก้ปัญหาได้อย่างปลอดภัยก็จะปลอดภัย แต่ถ้าคุณชายหยางไม่ให้ความร่วมมือตอนนี้ก็ทำได้แค่เสี่ยง พ่อรู้ว่าทำผิดต่อเจ้าตอนนั้นผู้ใดใช้ให้ปู่ของเจ้าสับสน…ช่างเถอะ บุตรไม่พึงกล่าวถึงความผิดของบิดาพวกเราผ่านด่านนี้ไปได้ค่อยว่ากัน”
…………
[1] ลิ้นอาบยาพิษ : คนปากเสีย ชอบเสียดสีคนอื่น
