อยังว่าเหตุใดพ่อถึงเลี่ยงออกไป”
“รู้แล้วขอรับ” จงรุ่ยก้มศีรษะลง
“เรื่องนี้หากไม่ระวังสามารถเกิดเคราะห์ร้ายขึ้นกับตระกูลเราได้เลย ดังนั้นข้าถึงยกมันให้เจ้าหากเกิดอะไรขึ้นมา เจ้าจะเป็นผู้ที่ปกป้องครอบครัวของเราหากเข้าไปเกี่ยวพันเพื่อพ่อพวกเจ้าคงหนีไม่พ้น!”
จงรุ่ยเถียง “แต่ท่านพ่อพวกเราแค่สัญญาว่าจะสร้างโอกาสให้พวกเขาให้พวกเขาแยกแยะเอง แม้ว่าเราจะพนันกับคุณชายหยางก็ไม่มีผลอะไร…”
“สมองเจ้าถูกประตูหนีบเข้าแล้วหรืออย่างไร” จงซู่ตำหนิ “เจ้าเข้าร่วมการฝึกซ้อมกับเขา หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร” จงรุ่ยอ้าปากค้าง
“พวกเราทำเช่นนั้นอาจดูไม่น่าฟัง แต่เป็นการวางกลอุบายลับหลังฝ่าบาท หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณชายหยาง ฝ่าบาทก็ต้องทราบว่าพวกเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เมื่อถึงตอนนั้นครอบครัวของเราก็จบสิ้นแล้ว! พวกเราทำได้เพียงซื่อสัตย์ต่อผู้ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งนั้น พวกเราต้องไม่เกี่ยวข้องกับการแย่งชิงตำแหน่งไท่จื่อจะถูกสงสัยสักนิดก็ไม่ได้!”
“แต่พวกเราล่อเขามาที่นี่ก็ถือว่ามีส่วนเกี่ยวข้องไปแล้วเหตุใดตอนนั้นทำได้ แต่ตอนนี้ทำไม่ได้เล่า”
“ในจวนผู้บัญชาการทัพพวกเรามีความมั่นใจที่จะควบคุมสถานการณ์โดยรวม แน่ใจว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรกับคุณชายหยางไม่ว่าคนเหล่านั้นจะหยั่งเชิงได้หรือไม่ แต่เมื่อหมดเวลาพวกเราจะส่งเขากลับไปแล้วเรื่องหลังจากนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราแล้ว แต่หากมีการฝึกซ้อมกันเกิดขึ้นเจ้
