ชีวิตช่วงนี้ของหยางชูอธิบายได้เป็นสี่คำ คือ หรูหราที่สุด…
อาสวนอาจเกิดมีมโนธรรมขึ้นในใจเมื่อได้เผชิญหน้ากับหูเหรินพบว่าเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพรวมทั้งพวกโจรนั้นอ่อนแอเกินไปจึงพาพวกเขาออกไปฝึกบ่อย และล่าเหยื่อกลับมาเป็นจำนวนมาก
นอกจากนี้ฤดูหนาวมาถึงแล้ว และหากหิมะตกที่ซีเป่ยก็ยากต่อการเคลื่อนย้าย พ่อค้าจำนวนมากบางคนต้องการขายตัดราคาสินค้าและกลับบ้าน บางคนวางแผนที่จะพักที่เกาถางในฤดูหนาว แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลังเกาถางก็ได้มาอยู่ในช่วงสูงสุดของการค้าขาย
สมบัติจากทั่วทุกมุมโลกถูกส่งไปยังวังไม่ขาดสายยังไม่ทันข้ามปีก็มีสินค้าจัดเตรียมล่วงหน้าแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์สำหรับคุณชายหยางสิ่งที่ทำให้เขาเดินดูเพลินจนลืมกลับบ้านมากที่สุดก็คือเตียงของเขา…
“คุณชาย” เสียงของอาหว่านดังมาจากนอกประตู “หยางทงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ มีข่าวของท่านหนิงด้วย” หยางชูสบถเสียงต่ำเขาลุกขึ้นจากเตียง และสวมเสื้อผ้า หมิงเวยลืมตาแล้วขยี้ตาด้วยความง่วงงุน
“ไม่มีอะไร นอนต่อเถอะ” หยางชูลูบผมนาง
“อืม..” หมิงเวยไม่ฝืนต่อนางเอนตัวลงนอนต่อทันที
ความแข็งแกร่งของร่างกายนี้อ่อนแอกว่าหยางชูมากอย่างไรเสียเด็กโง่เขลาที่ถูกเลี้ยงมาหลายสิบปีนางที่เข้าร่างมารับช่วงต่อไม่ถึงสองปีฝึกฝนมาเพียงใดก็อยู่ตรงนั้นไม่เหมือนเขา ขี้เกียจจนไม่อยากลุกจากเตียงมันคือความลามกล้วนๆ…
นางนอนหลับอยู่ในความงุนงงเป็นเวลานาน และเมื่อตื่
