นขึ้นมาข้างนอกก็มืดเสียแล้ว หยางชูไม่ได้อยู่ในห้องซึ่งทำให้หมิงเวยรู้สึกแปลกใจยังจัดการเรื่องไม่เสร็จหรือ พอลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวจากนั้นก็เดินออกจากห้องพบว่าทุกคนอยู่ในห้องโถง
หมิงเวยก้าวเข้ามาในห้อง “เกิดอะไรขึ้นหรือ”
ผู้จัดการคำนับนางด้วยความสนิทสนมและความเคารพ “แม่นางหมิง”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วมองไปยังขุนศึกนามหยางทง นางจำได้ว่าหยางทงและหนิงซิวออกไปด้วยกันพวกเขาออกจากที่นี่ไปได้ครึ่งเดือนแล้ว
“เกิดเรื่องกับอาจารย์หนิงหรือเจ้าคะ”
หยางชูพยักหน้า “หยางทงบอกว่าศิษย์พี่ถูกตระกูลจงจับกุมไว้”
หมิงเวยตกใจ “ตระกูลจง หมายถึงตระกูลจงแห่งไป๋เหมินเซี่ยงั้นหรือ”
“ซีเป่ยจะมีตระกูลจงไหนอีกเล่าแน่นอนว่าเป็นพวกเขา”
นางเลิกคิ้ว “ไม่ใช่ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับถนนการค้าซีเป่ย อาจารย์หนิงจึงไปจัดการกับข้อพิพาทมิใช่หรือเหตุใดถึงไปเกี่ยวข้องกับตระกูลจงได้เจ้าคะ”
เป็นอาสวนที่อธิบายว่า “เพราะตระกูลจงก็ปราบปรามพวกโจรเช่นกันขอรับ ครั้งนี้ท่านหนิงไปจัดการถ้ำโจรได้อย่างราบรื่น แต่บังเอิญพบกับตระกูลจงที่กำลังปราบปรามโจรอยู่บอกว่าเขาล้ำเส้นจึงถูกจับไป”
“อ้อ” หมิงเวยครุ่นคิด “ด้วยทักษะของอาจารย์หนิงหากต้องการหนีจริงก็หนีได้ แต่เขาไม่กลับมาเพราะไม่ต้องการให้เกิดความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นใช่หรือไม่”
“อืม” หยางชูขมวดคิ้ว “ศิษย์พี่นำคนไปสิบกว่าคนเขาสามารถหนีกลับมาเองได้ แต่คนอื่น…”
หมิงเวยมองหยางทง “แล้วเจ้าล่ะเป็นอาจา
