ญหาของตนเอง สตรีผู้นี้ยังคงโยนประโยคเช่นนั้นออกไป
อย่าคิดว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมเพราะมันไม่มีประโยชน์ อำนาจจะครอบงำเราจนเราไม่สามารถต้านทานได้ และเชื่อฟังอย่างดี
นี่เรียกว่าเป็นการปลอบใจหรือ..แน่ใจใช่หรือไม่ว่าไม่ได้มาเพื่อยั่วอารมณ์นาง
หมิงเวยไหวไหล่ “ข้าพูดอะไรผิดหรือ”
ใช่! มันก็ถูก อาหว่านรู้สึกว่าตนเองโกรธมากขึ้นกว่าเดิม
“เอาล่ะ!” ในที่สุดหมิงเวยก็เห็นว่าตนได้พูดมาพอสมควรแล้ว “อย่าโกรธไปเลย เจ้าโกรธเช่นนี้เขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือ เป็นครอบครัวเดียวกันอย่าทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดเช่นนี้เลย มีอะไรก็พูดกันดีๆ พวกเจ้าไม่มีญาติที่อื่นอีกแล้วต้องพึ่งพาอาศัยกันอารมณ์เสียเช่นนี้จะไปช่วยอะไรได้” อาหว่านที่ได้ยินคำพูดของนางก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง
พูดได้ดี…
จากนั้นก็ได้ยินนางพูดว่า “ข้าไม่สามารถอยู่กับเขาได้นานเกินไป สุดท้ายแล้วผู้ที่อยู่ข้างกายเขาก็คือเจ้า ญาติกับคนรัก แม้ว่าคนรักจะใกล้ชิดกันมากขึ้นแต่ญาติมักจะมีความสัมพันธ์กันยาวกว่าเพราะฉะนั้นแล้วอย่าโกรธไปเลย เจ้าคือญาติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเขา”
อาหว่านตกใจแล้วหันหน้าไปมองนาง “ท่านหมายความว่าอย่างไรท่านแค่ทำไปเพื่อความสนุกหรือพอได้แล้วจะทิ้งขว้างงั้นหรือ”
นางยิ่งพูดยิ่งโกรธ “เหตุใดท่านถึงเป็นคนเช่นนี้คุณชายชอบท่านถึงเพียงนั้น ท่านมีความคิดจะทิ้งเขานานเพียงใดแล้ว”
หมิงเวยไม่อธิบายอะไรนางลุกขึ้นยืนแล้วลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดู “ใช่! ดังนั้
