สธนางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ท่านรู้ก็ดี”
“โกรธข้าทำไมหรือ เจ้าไม่ชอบที่ข้ากับคุณชายของเจ้าอยู่ด้วยกันหวังว่าจะไม่มีสตรีอื่นอยู่ข้างกายเขาหรือ”
อาหว่านพูดอย่างโกรธเคือง “ท่านเห็นข้าเป็นคนเช่นไรกันคุณชายอายุเท่านี้แล้วข้างกายเขามีสตรีอยู่เสมอ”
หมิงเวยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อเจ้าไม่ได้ต่อต้านการมีสตรีอยู่ข้างกายเขา แต่เป็นเพราะเจ้าเกลียดข้าหรือ” อาหว่านไม่ตอบ
หมิงเวยพูดว่า “หากเจ้าพลาดโอกาสนี้หลังจากนี้ไปต่อให้เจ้าโกรธเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดมาถามเจ้าแล้วนะ”
ในที่สุดอาหว่านก็เปิดปากตอบอย่างไม่เต็มใจ “อืม..”
“ดีมาก เจ้าเกลียดข้าด้วยเหตุใดกันมีเหตุผลหรือไม่”
“ท่านไม่รู้หรือว่าตนเองถูกเกลียดด้วยเหตุใด” อาหว่านพูดด้วยความคับข้องใจ “ท่านทำเช่นนั้นกับคุณชาย แต่ยังไม่ได้ถอนหมั้น คุณชายอาจไม่รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ข้ารู้สึกแทนเขา!”
“ผิดแล้ว”
อาหว่านอึ้งไปครู่หนึ่ง “ผิดตรงไหนกัน”
หมิงเวยอธิบายแต่โดยดี “เขาไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก”
“….”
“แต่เจ้าก็เห็นว่าถึงเขาไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่เขาก็ยอมรับ เจ้ารู้สึกแทนเขาแล้วจะมีประโยชน์อะไรกัน เจ้าต้องรู้ว่ามีบางสิ่งที่โกรธเพียงใดก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ทำได้เพียงโน้มน้าวตัวเองให้ยอมรับได้เท่านั้น”
อาหว่านถูกนางปลอบจนแทบร้องไห้ “ทำไมท่านถึงเป็นคนเช่นนี้!”
พูดจาไพเราะปลอบใจผู้อื่นอย่างเช่นทำให้นางเข้าใจสถานการณ์ของตนเอง ขอร้องให้นางเข้าใจปั
