เอี้ยนอยู่ในสถานการณ์ง่อนแง่นเพื่อจัดการกับพวกกบฏที่หักคันธงขึ้นสู้
ฮ่องเต้องค์สุดท้ายจึงส่งองค์หญิงหย่งชิงไปแต่งงานที่หูตี้เพื่อแสวงหาความมั่นคง ผลลัพธ์คือไม่กี่ปีถัดมาเฉียนเอี้ยนตกต่ำ นางที่เป็นองค์หญิงผู้สง่างามไม่มีที่ให้กลับถูกหูเหรินแย่งไปแย่งมาแต่งงานหลายครั้ง โธ่!”
หมิงเวยกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นางน่าสงสาร แต่คนที่น่าสงสารมีแค่นางผู้เดียวงั้นหรือ มีความสามารถที่จะแก้แค้นหูเหริน! แต่นางทำอะไรรวมเผ่าหูเข้าด้วยกันแล้วยกทัพไปทางใต้ทำให้จงหยวนเกิดความวุ่นวาย ราชวงศ์เฉินควรละอายใจต่อประชาชน นางมีสิทธิ์อะไรในการแก้แค้นกัน”
หยางชูมีท่านย่าอย่างองค์หญิงหมิงเฉิงแน่นอนว่าเขารับไม่ได้กับพฤติกรรมขององค์หญิงหย่งชิงจึงได้แต่พูดว่า “อาจเป็นเพราะนางถูกทรมานจนเป็นบ้าหรือไม่ ดื้อดึงทำเรื่องที่สุดท้ายไม่เกิดประโยชน์เลยดูไม่สมเหตุสมผลสักนิด”
หมิงเวยไม่คิดพูดถึงนาง แต่เมื่อนึกถึงซูถูก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย “แม้เขาเทียนเสินจะเกิดเหตุการณ์นองเลือด แต่ก็แค่ทำให้การขยายอาณาเขตของพวกเขาช้าไปก็เท่านั้น หากซูถูใช้โอกาสนี้กำจัดผู้เห็นต่างออกไปจนหมดบางทีสิ่งที่เขาได้รับคือเผ่าหูที่รวมเป็นหนึ่งมากกว่าเดิม…”
ท้ายที่สุดแล้วเป่ยหูยังคงรูปแบบทาสเอาไว้เฉพาะชนชั้นสูงเท่านั้นที่มีอิสระอย่างแท้จริง และศักดิ์ศรีของชนเผ่าที่ลึกซึ้งที่สุดก็คือชนชั้นสูงเช่นกัน เขาเทียนเสินส่วนใหญ่ได้รับการทำความสะอาดแล้ว หากซูถูคิ
