ดจะทำการใดแล้วเขาย่อมต้องทำให้ถึงที่สุด ชนชั้นสูงของชนเผ่าที่เป็นศัตรูได้รับการเก็บกวาดเรียบร้อย ทาสและประชาชนที่เหลือก็ไม่สนใจว่าผู้ที่อยู่สูงสุดคือผู้ใด
ในกรณีนั้นความแข็งแกร่งของเป่ยหูอ่อนแอลงเพียงชั่วคราวซึ่งซูถูมีอำนาจมากพอที่จะควบคุมได้ ตราบใดที่ไม่มีภัยธรรมชาติพัฒนาไปอย่างมั่นคง ราชวงศ์เว่ยตะวันตกก็จะปรากฏขึ้นภายในเวลาไม่กี่ปี และจะยังคงเป็นศัตรูที่ทรงพลังในเวลานั้น
เมื่อเห็นนางเลิกคิ้วหยางชูรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “กว่าจะได้กลับมาไม่ง่าย ท่านยังคิดถึงบุรุษอื่นอีกหรืออยากเป็นหวางเฟยของเขาหรืออย่างไร” หมิงเวยเหลือบมองเขาแล้วหัวเราะ
คนผู้นี้เหตุใดถึงเจ้าคิดเจ้าแค้นเพียงนั้นกัน ซูถูเคยพูดเรื่องหวางเฟยต่อหน้าเขาเพียงครั้งเดียวตลอดการเดินทางเขาไม่พอใจจนเคยพูดขึ้นมาครั้งหนึ่ง ถึงจะหึงหวง แต่ก็ควรมีขอบเขตมิใช่หรือ หรือว่าคิดจะหึงหวงไปตลอดชีวิตกัน
“หัวเราะ นี่ท่านกล้าหัวเราะ!” หยางชูบีบใบหน้านาง “พูดมา! ท่านอยากเป็นหวางเฟยงั้นหรือ”
หมิงเวยตบมือเขาแล้วยิ้ม “หากข้าบอกว่าใช่ ท่านจะทำให้ข้าเป็นหวางเฟยหรือเจ้าคะ”
หยางชูพูดอย่างโกรธเคือง “ท่านพูดออกมาแล้วนะ! ท่านกล้าพูดข้าก็กล้าทำ!”
หวางเฟยงั้นหรือ! แค่สถานะแต่งงานนางยังให้เขาไม่ได้เลย…
ความโกรธเคืองนี้เต็มเปี่ยมจนแทบล้นออกมา หมิงเวยหัวเราะนางเอนตัวเข้าไปใกล้หูเขาและกระซิบว่า “บาดแผลของข้าใกล้หายดีแล้วคืนนี้อยากให้ข้าอยู่ด้วยหรือไม่…”
หยางช
