หนังสือนะเจ้าคะ”
“อืม” หยางชูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
หมิงเวยมีสายตาที่ดีภาพที่นางเห็นดูผิดปกติไปเล็กน้อยนางผลักเขาออกไป
“เดี๋ยวก่อน..” หยางชูยังคงไม่สนใจนาง และดำเนินมันต่อไป
“เดี๋ยวก่อน!” หมิงเวยผลักเขาอีกครั้งในที่สุดเขาก็หยุดชั่วคราว และถามอย่างอดกลั้นว่า “ท่านมีเรื่องอะไรอีก” หมิงเวยเอนตัวลง และหยิบหนังสือขึ้นมาจากพื้น
หยางชูเพ่งมองมันเดิมทีเขาคิดจะโยนหนังสือเล่มนั้นออกไป แต่เมื่อเห็นหน้าปกเขาก็ตื่นตัวทันที
“เดี๋ยวก่อน!” เขาคิดจะแย่งกลับมา แต่หมิงเวยก็ได้เปิดมันออกเสียแล้วนางหมุนตัวเพื่อสกัดกั้นเขา นี่เป็นหนังสือภาพซึ่งดูเหมือนหนังสือปกติที่เขาอ่านเพียงแต่คนในภาพนั้นไม่สวมเสื้อผ้า…เป็นภาพเกี่ยวกับการร่วมรักอะไรประมาณนั้น…
“ตอนที่ข้าไม่อยู่ท่านดูสิ่งนี้หรือเจ้าคะ”
ใบหน้าของหยางชูเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันใดเขาพูดอึกอัก “ข้าดูไม่กี่ครั้ง…”
“จริงหรือ” หมิงเวยเหล่มองเขา
เมื่อเห็นสายตาของนางหยางชูก็ยอมแพ้พูดอย่างตรงไปตรงมา “เมื่อไม่มีอะไรทำก็หยิบมาดูก็เท่านั้น”
หมิงเวยลูบหัวเขา “เด็กดี” ยอมรับก็ดีแล้ว
นางพลิกหน้าอีกครั้ง “วาดได้สวยดีนะเจ้าคะ”
“จริงหรือ” หยางชูถามเสียงเบา “จิตรกรผู้นี้ค่อนข้างมีชื่อเสียง”
“แบบนี้ทำได้ด้วยหรือ”
“ว่ากันว่าทำได้”
เพราะ ‘ทำผิด’ หยางชูเลยอธิบายให้นางไปก่อนในขณะที่พูดไปจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกันเหตุใดจู่ๆ ถึงได้อ่านหนังสือภา
