คิดน้อย…
หยางชูแทบหลั่งน้ำตา คิดน้อย คำว่าคิดนี้ไม่ได้หมายถึงคิดพิจารณา แต่หมายถึงความคิดถึง ความคิดถึงสำหรับพวกเขาแล้วเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด หมิงเวยตบไหล่เขาเบาๆ
หยางชูระงับอารมณ์และถามต่อไปว่า “สุขภาพของเหนียงเหนียงดีขึ้นแล้วหรือยัง”
“คุณชายสามไม่ต้องกังวลตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วขอรับ…”
ทั้งสองถามตอบกันไปมา แลกเปลี่ยนข่าวสารอย่างรวดเร็ว สิ่งเหล่านี้ไม่สะดวกสำหรับฟู่จินที่จะสอบถามมันไม่ง่ายเลยที่จะสอดมือเข้าไปในวัง ข่าวลือที่กระจายออกมาเป็นครั้งคราวเมื่อผ่านประตูวังมันก็บิดเบือนไปจากเดิมได้ ข่าวจากหลิวกงกงถือเป็นข่าวมือหนึ่ง
หลังจากพูดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเผยกุ้ยเฟยหลิวกงกงก็ถามขึ้นว่า “ทางด้านคุณชายสามเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ ข้าน้อยปรนนิบัติข้างกายฝ่าบาทได้ยินข่าวลือว่าจู่ๆ ก็เกิดการสังหารครั้งใหญ่ระหว่างแปดเผ่าในเป่ยหู” เขาพูดพลางมองหมิงเวย
หยางชูยิ้มแล้วถามว่า “พูดเช่นนี้หมายความว่าฝ่าบาททรงทราบแล้วใช่หรือไม่ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนาง”
“แน่นอนขอรับ”
นกอินทรีของหวงเฉิงซือไม่ใช่เครื่องตกแต่ง เกิดความวุ่นวายในหูตี้ หมิงเวยหนีออกจากเขาเทียนเสิน หยางชูรีบออกไปรับนาง…สิ่งเหล่านี้สามารถเชื่อมโยงเป็นเส้นเดียวกันได้อย่างชัดเจน
หลิวกงกงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “บ่าวคิดว่าฝ่าบาทสงสัยในตัวแม่นางหมิงแล้ว อีกทั้งยังมีพระประสงค์ที่จะสืบหาความจริงด้วย จากนี้ไปต้องระวังให้มากข
