ปสองในสามแล้วปล่อยให้อันอ๋องได้ประโยชน์ไป พวกเราจึงจะสามารถจดจ่อกับการจัดการเขาได้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้น้ำเสียงของหมิงเวยดูไม่พอใจเล็กน้อย “อันอ๋องในตอนนี้ไม่ใช่หลิงตี้ผู้นั้น ตอนนี้เขาเป็นเช่นนี้อาจารย์ฟู่สามารถเล่นงานเขาได้ ท่านมีอะไรต้องกลัวกัน”
ได้ยินนางพูดถึงฟู่จินหยางชูก็อดยิ้มไม่ได้ “ก็จริง”
เขายิ้ม หมิงเวยก็ถอนหายใจตามด้วยความโล่งอก “ท่านต้องมีความมั่นใจ ท่านเห็นพวกเราก้าวไปทีละขั้นสวรรค์แอบให้โอกาสพวกเรา ข้าคิดว่าตราบใดที่พวกเราพยายามมากพอก็จะสามารถผ่านการทดสอบได้อย่างแน่นอน”
“อืม…”
อีกด้านหนึ่งเหลียงจางเชิญหลิวกงกงเวียนดื่มสุราหลายต่อหลายรอบ เชิญเขาไปที่ห้องหนังสือของตนเองมอบสมบัติมากมายให้แล้วถามเสียงเบาว่า “กงกง ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไรกันแน่ขอรับ ท่านพอจะบอกอะไรหน่อยได้หรือไม่”
หลิวกงกงยิ้มแล้วสัมผัสพระพุทธรูปทองคำที่อีกฝ่ายมอบให้เขาอย่างพอใจ
“แม่ทัพเหลียงอยากจะถามว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงไม่ประณามคุณชายสามงั้นหรือ”
“ใช่ขอรับ”
หลิวกงกงพูดช้าๆ ว่า “ถ้าพูดถึงเรื่องนั้นคุณชายสามก่อเรื่องเช่นนี้แน่นอนว่าฝ่าบาทต้องทรงกริ้วที่เขากล้าแสดงอำนาจทางทหารตอนนี้ต่อไปคงกล้าทำอะไรที่ใหญ่กว่านั้น”
“ใช่ๆๆ!” เหลียงจางตอบรับ “เพราะฉะนั้นพระราชโองการนั่น…”
“ท่านลองคิดดูเถิด เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ฝ่าบาทจะลงโทษได้อย่างไร คุณชายสามถูกส่งมาที่เกาถาง หากลงโทษก็คงไม่พ้นจ่ายค่าปรับซึ่งเขาเองก็ไม่ขัดสนเ
