อาหารอันโอชะนำมาวางบนโต๊ะไม่ขาดสาย
ตัวฝูถอนหายใจ “แม่ทัพเหลียงผู้นั้นเป็นคนดีจริงๆ!”
หมิงเวยยิ้มแล้วมองน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมตรงหน้า “เจ้ายังบาดเจ็บไม่หายดีพวกเราเองก็รีบเดินทางด้วย ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวตอนนี้ต้องบำรุงร่างกายให้ดีๆ”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” ตัวฝูดื่มน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมจนหมดอย่างมีความสุข
หลายวันมานี้พวกเขามีช่วงเวลาที่ดีต้องการอะไรเพียงแค่เอ่ยปาก พ่อบ้านก็จัดหามาให้ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะแพงหรือหายากเพียงใดก็จะถูกส่งไปหาพวกเขาในภายหลัง
ตอบสนองทุกคำขอแน่นอนว่าต้องได้คืบจะเอาศอก ด้วยเหตุนี้เงินที่ใช้ไปในช่วงสองสามวันนี้เท่ากับค่าใช้จ่ายหนึ่งเดือนในจวนผู้บัญชาการทัพ
เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเหลียงจางประหยัดเขาเป็นใหญ่ในเป่ยเทียนเหมิน ต้องการความมั่งคั่งและอำนาจ มีอะไรให้ประหยัดกัน แต่ไม่ว่าจะฟุ่มเฟือยเพียงใด เขาก็ไม่คิดกินอาหารอย่างอุ้งเท้าหมี! ล่าได้ก็กินในตลาดมีคนขายก็ซื้อ
แล้วหยางชูเล่า เขามักจะเลือกของดีๆ หากหาไม่ได้ก็จะหาซื้อในราคาที่สูง เงินจำนวนนี้ไม่ใช่จ่ายมากเกินไปหรือ เหลียงจางมองใบเสร็จรับเงินที่พ่อบ้านนำมาให้เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ
พ่อบ้านพูดอย่างระมัดระวัง “ท่านแม่ทัพ พวกเราพอแค่นี้ดีหรือไม่ขอรับ เป็นเช่นนี้จ่ายไม่ไหวจริงๆ เงินเดือนของท่านสำหรับหนึ่งปีเพียงพอแล้วที่ให้พวกเขาใช้จ่ายไปในสองสามวัน”
เหลียงจางอยากจะโกรธแค้น แต่เงินก็ถูกโยนออกไปแล้วจะให้หยุดตอนนี้หรือ หากเด็กคน
