นั้นก่อเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร เขาก่อเรื่องพอสมควร แต่ฝีมือของเขานั้นก็ดีจริง หากบังคับให้อยู่เกรงว่าจะทำไม่ได้ปล่อยให้เขากลับเกาถางเพราะสิ่งที่เขารอคอยได้มาแล้วหากไปจับกุมอีกรอบคงไม่ง่ายดายเช่นนี้…
เขาลูบหน้าอกแล้วพูดว่า “อดทนไว้ อดทนอีก แค่ไม่กี่วันเท่านั้น”
“ท่านแม่ทัพ…”
เหลียงจางกัดฟัน “เมื่อเขาออกเดินทางข้าได้รีบนำเรื่องนี้ขึ้นรายงานต่อฝ่าบาท ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่าแล้วพระราชโองการของฝ่าบาทน่าจะใกล้ถึงแล้ว รอให้มาถึงก่อนเถอะ หึ!”
เด็กคนนี้คิดว่าจะล้มเขาได้งั้นหรือ สูญเสียความโปรดปรานจนถูกไล่ให้มาอยู่ที่เกาถางแล้วยังกล้าก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้เพื่อสตรีคนเดียวถึงขั้นเอากระบี่จ่อคอเขาแล้วบังคับให้มอบทหารให้ รู้หรือไม่ว่าตนใส่ความคิดลงในสาสน์ไปมากเพียงใด เขียนละเอียดทุกคำให้ฝ่าบาทได้เห็น
หากฝ่าบาทรู้ว่าเขากล้าที่จะแทรกแซงในกองทัพต้องทรงพิโรธมากเป็นแน่เมื่อถึงเวลานั้นมีแต่ตนนี่แหละที่สบายใจ!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เหลียงจางจึงรู้สึกสบายใจขึ้น และเรียกองครักษ์มา “ทางฝั่งเรือนนั้นเป็นอย่างไร ทุกคนต้องคอยจับตามองให้ดีคนของตระกูลหยางไม่สามารถได้รับการปฏิบัติเหมือนคนทั่วไปได้”
องครักษ์ตบหน้าอกและรับปากว่า “ท่านวางใจได้เลยขอรับ ข้าน้อยรับปากว่าจะไม่มีแมลงวันตัวไหนสามารถหนีจากสายตาของเราได้!”
“ระวังหน่อย อย่าให้พวกเขาจับได้ล่ะ”
“ขอรับ”
วันแรก หยางชูขอเอ็นกวางและอุ้งเท้าหมี และยังขอให้เปลี่
