ยนอุปกรณ์ห้องนอนทั้งหมดเหลียงจางก็รับปาก
วันที่สอง เขาบอกตนเองได้รับบาดเจ็บสาหัสต้องการทานโสมพันปี เหลียงจางก่นด่าในใจ แต่ก็หยิบโสมที่ตนเก็บไว้ออกมา แม้ว่ามันจะอายุเพียงห้าร้อยปี แต่ก็พอได้อยู่
หึ! เหตุใดถึงมีแค่ห้าร้อยปีน่ะหรือ แค่โสมอายุร้อยปียังหายากเลย!
วันที่สาม หยางชูบอกว่าเขาเบื่อและต้องการออกไปเดินเล่น เหลียงจางชักแม่น้ำทั้งห้าให้เขาอยู่เล่นหมากรุก ผลลัพธ์กลายเป็นถูกเขาชวนเล่นหมากรุก
วันที่สี่…ความโกรธของเหลียงจางเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ระงับมันไว้
เมื่อถึงวันที่ห้า หยางชูร้องต้องการไปเหลียงจางจึงต้องเกลี้ยกล่อมเขาเป็นการส่วนตัว
“ไอหยา หลานหยางเป็นเพราะอาดูแลหลานได้ไม่ดีหรือหลานถึงต้องการจากไปแล้ว”
หยางชูตอบ “ท่านอา ถึงแม้สิ่งของจะเป็นรอง แต่ก็สามารถทนได้ พอนึกถึงสถานที่อย่างเป่ยเทียนเหมินท่านอาก็พยายามสุดความสามารถแล้ว”
มุมปากเหลียงจางกระตุก “เช่นนั้นหลานสามารถอยู่ต่อได้อีกกี่วันหรือ”
สีหน้าหยางชูดูทนไม่ได้ “หลานไม่สามารถอยู่ในที่ของคนอื่นได้จริงๆ! ต่อให้เป็นรังเงินรังทองก็ไม่เท่ากับรังหมาของเรา[1] ใช่หรือไม่ขอรับ”
เส้นเลือดบนหน้าผากของเหลียงจางนูนขึ้นยังมีหน้ามาพูดอีก! ใช้เงินของคนอื่นไม่เจ็บปวดสุดท้ายก็ไม่ดีเท่ารังหมาของตนเองงั้นหรือ
ในใจโกรธมากเพียงใด แต่ใบหน้าของเหลียงจางยังคงเปื้อนยิ้ม “พูดเช่นนั้น หลานไม่อยากรอหมอเทวดาจงแล้วหรือ หลังจากที่รอมาหลายวันเหตุใดถึงรี
