บร้อนตอนนี้เล่าบางทีท่านหมออาจมาถึงในวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้”
หยางชูหมดหนทาง “รอวันแล้ววันเล่าเมื่อไรจะได้พบกันเล่า ช่างเถิดขอรับ หลานทิ้งองครักษ์ไว้ที่นี่ก็ได้ เมื่อถึงตอนนั้นคอยเชิญไปที่เกาถาง”
“แต่…หมอเทวดาค่อนข้างแปลกอาเกรงว่าเขาคงไม่ยินยอม”
เขาไม่พอใจ “หลานเป็นคนเชิญ เหตุใดเขาจะไม่ยินยอมเล่าขอรับ”
“ก็อย่างที่บอกนั่นแหละหากเชิญไม่ได้ขึ้นมาเล่า หากหลานไม่คิดถึงตนเองก็คิดถึงแม่นางผู้นั้นเถอะ”
หยางชูลังเลสักพักแล้วโบกมือ “ไม่ดีกว่าขอรับ อยู่ที่นี่หลานกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่ละวันช่างผ่านไปอย่างยากลำบาก”
เหลียงจางสูดหายใจเข้าลึกๆ “หลานชายอยากกินอะไร พูดมาเลย! หากอาสามารถอาจะหามาให้”
“จริงหรือขอรับ”
“จริง”
หยางชูยิ้มออกมา “อันที่จริงสาเหตุหลักคือยาที่หลานทานประจำหมดไปแล้ว หากไม่มียานั่นหลานจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ…”
เหลียงจางถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เป็นแค่ยาเม็ดใช่หรือไม่ อาจะให้คนจ่ายยามาให้หลานเอาใบสั่งยามาให้ก็พอ”
“ดีเลยขอรับ” หยางชูดึงใบสั่งยาออกมาจากแขนเสื้อของเขาราวกับเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว “นี่ขอรับ”
เหลียงจางรับไปดูแล้วเส้นเลือดบนหน้าเขาก็ปูดขึ้นอีกครั้ง
“ท่านอา เป็นอะไรหรือขอรับ”
เหลียงจางพยายามทรงตัวให้มั่นคงเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ หากเขาเปลี่ยนใจตอนนี้แล้วลงมือฆ่าอีกฝ่ายได้หรือไม่ โสม เขากวางอ่อน บัวหิมะ ถังเช่า…มีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้น! เขาไม่เชื่อว่าต่อให้มีใบสั่งยาแล้วจะสามารถหาวัตถุ
