ดิบอันล้ำค่าทั้งหมดได้ในคราวเดียว!
แต่หยางชูยังคงพูดพล่ามอยู่นั่น “ท่านอาดีเพียงนี้ หลานช่างมีตาหามีแววไม่ หลังจากนั้นคงต้องติดต่อกับท่านอาบ่อยๆ…”
เหลียงจางลังเลต่อให้เปลี่ยนใจตอนนี้หรืออดทนต่อไปดี หากเปลี่ยนใจตอนนี้ก็สามารถประหยัดเงินได้มาก แต่หากอดทนอีกสักหน่อยพระราชโองการคงมาถึง…
คิดสิ่งใดได้สิ่งนั้นเขาเพิ่งคิดถึงเรื่องนี้พ่อบ้านก็เข้ามาหาอย่างเร่งรีบ “ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพขอรับ! ท่านทูตมาขอรับ!”
เหลียงจางรู้สึกปลาบปลื้ม “เร็ว รีบไปเชิญท่านทูตมาที่นี่เร็ว!”
เขาพูดพลางถอยหลังสองก้าวไปยืนอยู่ข้างหลังองครักษ์มองดูหยางชูอย่างระแวดระวังแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หลานหยางคงคิดถึงฝ่าบาทมากรอเดี๋ยวก่อน ไม่แน่ว่าอาจมีข่าวของหลาน”
ตามหลักเหตุผลเมื่อท่านทูตมาถึงเขาควรออกไปต้อนรับ แต่เหลียงจางกลับไม่ขยับตัวซ้ำยังส่งสายตาให้ทหารชั้นยอดที่ช่วงสองสามวันนี้เดินวนรอบๆ เรือนทั้งตั้งใจ และไม่ตั้งใจมาล้อมพวกเขาไว้
หยางชูดูประหลาดใจมาก “ท่านอาทำอะไรน่ะขอรับ ท่านไม่ออกไปต้อนรับท่านทูต แต่เหตุใดดูเหมือนจะลงมือกับหลานอย่างไรอย่างนั้นเช่นนี้ไม่ได้เรียกว่าการต้อนรับแล้ว”
เหลียงจางตัดสินใจนั่งไขว่ห้างลงบนเก้าอี้ผู้บัญชาการยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ หลังจากทนเป็นไอ้โง่อยู่หลายวันในที่สุดก็ได้ระบายความโกรธออกมา “หลานหยางไม่ต้องใจร้อน อีกไม่นานหลานก็ทราบแล้วอย่าโทษอาเลยนี่เป็นพระราชโองการ”
พูดจบเขาก็เห็นท่านทูตที่ถูกเชิญ
