ยเล็กน้อยจึงปล่อยให้เขาก่อเรื่องไป “ได้เจ้าค่ะ ข้าจะกลับห้องแล้ว”
แล้วเหลียงจางก็ได้รับคำตอบจากพ่อบ้านอย่างรวดเร็ว “คุณชายหยางไม่โปรดอาหารรสชาติไม่ดีบอกว่าต้องการทานเอ็นกวางย่างกับอุ้งเท้าหมีนึ่งขอรับ”
“ข้าไม่ได้บอกหรืออย่างไรว่าเขาต้องการอะไรก็ไปหามาให้เขา เรื่องเล็กแค่นี้ยังต้องมารายงานอีกหรือ” เหลียงจางหงุดหงิดที่จะมาดูแลเรื่องเล็กเหล่านี้
พ่อบ้านรู้สึกเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรม “ท่านแม่ทัพ เอ็นกวางยังพอไหว ในครัวของเราพอมีอยู่ แต่อุ้งเท้าหมีหายากมากหาไม่ได้มาสักพักแล้ว แล้วยังผ้ามี่อวิ๋นอีกหนึ่งฉือก็สิบตำลึงเงินแล้ว…”
ใบหน้าของจางเหลียงเขียวคล้ำหมายความว่าที่เด็กนั่นเอ่ยปากขอมีค่าร้อยกว่าตำลึงเชียวหรือ เงินจำนวนนี้เขาสามารถจ่ายได้อยู่แล้ว แต่ให้อีกฝ่ายอยู่ที่นี่หลายวันเขาจะต้องใช้เงินสองสามพันตำลึง…
อารมณ์ของเหลียงจางแปรปรวนแล้วสุดท้ายเขาก็โบกมือแล้วสั่งเสียงดุดัน
“ให้เขาไป!” ไม่กี่พันตำลึงไม่ใช่หรือหากสามารถจัดการได้ในทีเดียวถือว่าคุ้ม!
……………
