ล้ารบกับหูเหริน แม้แต่คนที่ส่งมาผู้ใต้บังคับบัญชาของเขายังขี้ขลาด อยู่โง่ๆ ไปวันๆ
นี่คือสถานที่ที่ผู้คนมารวมกัน และโรคบางชนิดสามารถแพร่ระบาดได้ฝูงหมาป่าที่มีกระต่ายอยู่หนึ่งตัวจะค่อยๆ กลายเป็นกระต่าย โชคดีที่ไม่ใช่หมาป่าทุกตัวที่กลายเป็นกระต่าย และเขาโชคดีที่ได้พบกับคนที่สามารถแปลงร่างได้
“ข้าเองก็เคลื่อนไหวมากไม่ได้ดังนั้นเลยถือว่าให้โอกาสเขา ถ้าเขาทำสิ่งที่เป็นไปได้จริงๆ ในอนาคตเขาจะไม่เป็นเหมือนกับเหลียงจางอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะเปรียบเสมือนอาจารย์ของเขาจะมีความชอบเล็กน้อยได้อย่างไรกัน”
หลังจากพูดจบเขาก็ก้มหน้าลง และเห็นหมิงเวยมองมาที่เขาด้วยดวงตาที่สดใสเป็นประกาย หยางชูกระแอมด้วยความเขินอายเล็กน้อย “ทำไมท่านมองข้าเช่นนั้นเล่า”
“เพราะท่านดูดีมาก!”
“…”
หมิงเวยหัวเราะเสร็จก็พูดว่า “ท่านเริ่มทำสิ่งนี้อย่างจริงจังเพื่อข้าหรือเจ้าคะ”
หยางชูยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่ข้าเองก็เห็นได้ชัดเจนจึงต้องทำอย่างจริงจังไม่เช่นนั้นก็จะมีหลายสิ่งที่ทำไม่ได้”
เขาก้มหน้ามองฝ่ามือตนเอง “อย่างเช่นแผ่นดินต้าฉีสายเลือดตระกูลเจียง อย่างเช่น…ท่านแม่ของข้า”
หมิงเวยเอื้อมมือไปลูบผมของเขา และกระซิบว่า “ตอนแรกข้าลังเลมากว่าคิดถูกหรือไม่ที่ผลักดันท่านให้เดินในเส้นทางนี้ ข้าไม่ต้องการที่จะบังคับให้ท่านเปลี่ยนเจตจำนง แต่ตอนนี้ข้าวางใจแล้ว ท่านแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดไว้มาก แข็งแกร่งกว่าข
