่คิดเลยว่าเขาจะจริงจังเช่นนี้ ความรู้สึกลึกซึ้งเพียงนี้ตอนนี้ยากที่จะลงจากหลังเสือได้
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้จู่ๆ นางก็ถูกเขาดึงเข้าไปกอดน้ำเสียงของเขาดูรุนแรงมาก
“ผู้ใดอนุญาตให้ท่านเสียใจกัน อย่าพูดไร้สาระอีกไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่สั่งสอน!”
ความคิดของหมิงเวยถูกดึงกลับมา อ้อมกอดตรงหน้าดูสมจริงจนนางไม่สามารถพูดอะไรที่จะทำลายบรรยากาศได้
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งนางพิงตัวเขาแล้วพูดว่า “ข้าไม่เคยบอกท่านเกี่ยวกับอาจารย์ของข้าเลยใช่หรือไม่”
“อืม..”
“อาจารย์ของข้าเป็นผู้ที่เก่งมากเจ้าค่ะ ปรมาจารย์แห่งชีวิตเคยสูญหายเป็นเวลานานจนกระทั่งอาจารย์ของข้าได้รับป้ายประจำตัวของปรมาจารย์แห่งชีวิตถึงได้รับสืบทอดตำแหน่งนี้ต่อมา แต่ท่านอาจารย์มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ผู้ที่ทำให้ชื่อของปรมาจารย์แห่งชีวิตเป็นที่รู้จักไปทั่วหล้าก็คืออาจารย์ของข้า”
หยางชูพยักหน้า “หากเป็นเช่นนั้นท่านก็เก่งมากจริงๆ!”
ยี่สิบปีสำหรับเสวียนชื่อแล้วมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้รับการเรียนรู้อย่างลึกซึ้งเพียงพอ แม้ว่าหยางชูจะยังไม่ได้เรียนรู้เคล็ดวิชา แต่เขารู้บางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้
“อืม เขามีพรสวรรค์มาก ขยันมากด้วย เป็นผู้ที่เข้มงวดกับตนเองมาก ขอให้ตนเองทำให้ดีที่สุดไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชา วรยุทธ์หรือแม้กระทั่งคุณธรรม”
หยางชูสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกในคำพูดนั้นเขารอให้นางพูดต่อ
“ชั่วชีวิตนี้ของท่านไม
