องพังหรืออย่างไรเพื่อสตรีผู้เดียวถึงกับวิ่งไปที่เป่ยเทียนเหมินเพื่อขอยืมทหารก็เป็นเรื่องยุ่งยากพอแล้ว เขากล้าแม้แต่พุ่งเข้าหาการโจมตีด้วยธนูมากมายของพวกหูเหรินเลยหรือ
ความกล้านี้…ตนสู้ไม่ได้เลยจริงๆ ปัญหาก็คือถึงแม้จะมีความกล้า แต่เขาไม่มีทักษะนั้น!
เขารนหาที่ตายจริงๆ
หยางชูไม่เคยรู้สึกว่าสมองของตนจะปลอดโปร่งเช่นนั้น แม้แต่เวลาก็ดูเหมือนจะช้าลง ในระยะห่างเกือบสามสิบจั้งเขาเผชิญหน้ากับฝนลูกธนู กระบี่ถูกดึงออกจากฝักรับมือกับลูกธนูที่พุ่งเข้ามาทีละคัน ดูเหมือนว่าหลังจากผ่านไปนานและราวกับเพียงชั่วพริบตาเขาก็มาอยู่ต่อหน้าซูถูแล้ว
เขาไม่ได้คิดจะไปช่วยหมิงเวย แต่วินาทีแรกเขาเล็งกระบี่ไปทางซูถู
ซูถูยกกระบี่ขึ้นและฟันลงอย่างดุเดือด หยางชูไม่ลังเลเลยที่จะไถลตัวใต้ท้องม้า คมกระบี่วาดออกไปเลือดพุ่งกระฉูด ม้าส่งเสียงร้องคร่ำครวญ
“พี่เจ็ด!” น่าซูรีบเข้าไปช่วยซูถูมีอาการบาดเจ็บ แต่เขาไม่มี ม้าของซูถูล้มลง
เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วร่างหยางชู มันเป็นเพียงครู่เดียวเท่านั้นที่คุณชายผู้สูงศักดิ์กลายเป็นอสูรกระหายเลือด
เขาเตะกระบี่ของซูถูออกไปแล้วรับมือกับน่าซู ขุนศึกที่ได้รับคำสั่งรีบวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับโล่
