หนึ่งเค่อก่อนหน้านี้
“คุณชายหยางกองทัพหูเหรินอยู่ข้างหน้าขอรับ!” แม่ทัพเซี่ยงรายงานฟันของเขาก็สั่นเล็กน้อยซึ่งทำให้น้ำเสียงของเขาฟังดูแปลก
หยางชูเหลือบมองเขา “ท่านกลัวหรือ”
แม่ทัพเซี่ยงยืดตัวขึ้น “ไม่ขอรับ!”
ล้อเล่นน่ะเขาเป็นหัวกะทิของกองทัพซีเป่ยที่มีประสบการณ์การต่อสู้มามากมาย…ก็นะ กองทัพฝ่ายขวาที่ไม่ค่อยได้ออกรบส่วนมากจะเป็นการต่อสู้จากการเกิดความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ แทบจะไม่ค่อยได้เผชิญหน้ากันกับทหารหูเหริน…
แต่ก็ยังไม่กลัว!
ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าคุณชายที่ดีแต่พูดผู้นี้อีกแล้ว!
“ไม่กลัวก็ดี” หยางชูหันหน้ามาก่อนเอ่ย “อาสวน!”
“ขอรับ!”
“ไปตีกลอง”
“ขอรับ”
แม่ทัพเซี่ยงตกตะลึงจนกระทั่งอาสวนรับกลองรบไปเขาถึงได้สติ “เดี๋ยวก่อนขอรับ! คุณชายหยางท่านต้องการอะไรบอกมาได้เลยกลองรบพวกเราก็มี…”
หยางชูตอบ “เมื่อครู่แม่ทัพเซี่ยงบอกว่าเสียงกลองการจัดแถวของพวกท่านเหมือนกับที่ข้าเรียน แสดงว่าท่านได้เรียนค่ายกลห่วงคู่ด้วยใช่หรือไม่”
“เคยเรียน แต่ว่า…”
“เช่นนั้นก็ดี” หยางชูพูดขัดเขาอีกครั้ง “ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปฟังเสียงกลองแล้วลงมือทำ หากเกิดข้อผิดพลาดจบเรื่องนี้จะดำเนินการตามกฎกองทัพ!”
ตอนแรกอีกฝ่ายดูมีท่าทางอบอุ่น แต่ตอนหลังกลับดูเข้มงวดมาก
แม่ทัพส่งเสียงตอบรับโดยสัญชาตญาณว่า “ขอรับ!”
จากนั้นเขาก็แทบจะตบหน้าตัวเองเขาเกรงกลัวอำนาจของคุณชายผู้นี้ได้อย่างไร แต่ก็ตอบรับไปแล้วจะโต้แย้งอย่างไรเล่า
หยางชู
