้าค่ะ! คุณชายมารับพวกเราแล้ว!”
หมิงเวยหันศีรษะมอง และเห็นธงโบกสะบัดอยู่ไม่ไกลที่แปลกคือเสาธงต้นหนึ่งไม่ได้คลุมด้วยธง แต่ผูกไว้กับ…ร่ม
หมิงเวยหัวเราะออกมาทันที เป็นการทักทายที่แปลกอะไรอย่างนี้ มีแต่เขาเท่านั้นแหละที่คิดได้! กลัวนางจะไม่รู้หรือว่าผู้ใดมาถึงได้แขวนร่มหนังฉลามไว้ที่ธง
“เพราะหากท่านฆ่าข้าในตอนนี้ราคาที่ต้องจ่ายคงไม่อาจจ่ายไหว” เดิมทีนางต้องการใช้สำนวนภาษาดอกไม้เพื่อหลอกลวงผู้คน แต่เพราะการปรากฏตัวของร่มคันนี้น้ำเสียงของนางจึงดูมีความมั่นใจขึ้น
ไม่กลัวแล้วนางมีผู้สนับสนุนแล้ว!
ซูถูแค่นหัวเราะคิดจะทำให้นางได้ลิ้มรสกับความล้มเหลวในความพยายามครั้งสุดท้ายเสียบ้าง แต่ทันใดนั้นเสียงกลองดังราวกับฟ้าผ่าดังขึ้นเป็นจังหวะ
ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงคำสั่งดังมาจากฝั่งต้าฉี “นักรบเหล็กฟังคำสั่ง ตั้งแถว!”
“เฮ้ๆๆ!” หลังเสียงตะโกนสามครั้งกองทัพต้าฉีที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาก็แยกตัวออกไป จัดแถวรวมกลุ่ม สลับกันไปมาในรูปแบบที่สวยงามประชิดใกล้อีกฝ่าย
ตามสัญชาตญาณของนักรบทำให้ซูถูปล่อยหมิงเวยทันที และมองคนเหล่านั้นเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขาโบกมือทหารดึงกระบี่ออกจากฝัก ธนูง้างเตรียมพร้อม
