ของสตรีในจงหยวน”
น่าซูถามอีก “นางจงใจหลอกพวกเราหรือไม่ แต่อันที่จริงนางหนีไปแล้ว”
“ไม่หรอก” ซูถูพูด “นางหนีพวกเราไม่รอดแน่นอน”
พอคิดดูอีกทีเขาก็พูดว่า “นอกจากว่าวจะเป็นการละเล่นแล้วคนจงหยวนยังใช้ถ่ายทอดข่าวด้วย นางกำลังส่งข้อความถึงผู้อื่นหรือไม่”
ทันทีที่เขาพูดจบทหารก็วิ่งเข้ามารายงาน “องค์ชาย! มีการเคลื่อนไหวของศัตรูขอรับ! พวกเราได้ยินเสียงกีบม้าอาจมีกองกำลังแคว้นฉีอยู่ข้างหน้าเรา!”
น่าซูตกใจ “กองทัพจากที่จงหยวนมารับนางหรือ”
ซูถูแค่นหัวเราะ “ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่มีผลกับเรา! จะฆ่านางหรือพานางกลับไปมีแค่สองตัวเลือกเท่านั้น เหลียงจางผู้นั้นส่งคนมารับนางแล้วอย่างไร กองทัพของเป่ยฉีสามารถเอาชนะพวกเราได้หรือ”
“ไม่ได้!” ทหารของเขาตอบเสียงดัง
“ดี!” ซูถูโบกมือ “เดินทางต่อ!”
แม้ว่าเหลียงจางจะมารับนางด้วยตัวเองเขาก็จะไม่ยอมให้สตรีผู้นี้ออกจากทุ่งหญ้าอย่างปลอดภัย!
กองทัพวิ่งไปข้างหน้าอย่างดุเดือดหลังจากนั้นไม่นานว่าวก็อยู่ใกล้ระยะสายตามากขึ้น
จากนั้นซูถูก็เห็นสตรีที่เขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำนั่งบนเนินเขาที่สูงเล็กน้อย มองโหวเหลียงที่เล่นว่าวผ้าขี้ริ้วด้วยรอยยิ้ม
……………
