ขาว่า “คุณชายหยางผู้ที่มาเป็นทหารม้าชั้นยอดของเผ่าหู หากเผชิญหน้ากันตรงๆ พวกเราคงสู้ไม่ได้…”
หยางชูรู้สึกประหลาดใจ “ท่านคิดว่าข้าคิดว่าพวกท่านสู้ได้หรือคิดมากเกินไปแล้ว!”
“…” แม่ทัพเซี่ยงกลืนเลือดกลับ “แต่ท่านบอกว่าจะออกไปต้อนรับ หากไม่ระวังตัวอาจกลายเป็นสงครามได้นะขอรับ!”
หยางชูไม่ตอบกลับเขาตะโกนขึ้นว่า “อาสวน ยกธงให้สูงขึ้นอีก!”
อาสวนตอบรับแล้วสั่งผู้ถือธง “คุณชายบอกให้ยกสูงขึ้นอีก ไม่ได้กินข้าวมาหรืออย่างไร หากยังมีชีวิตอยู่ธงจะล้มลงไม่ได้!”
เหล่าทหารทำสีหน้ามึนตึง แต่ในใจคิดว่าเหตุใดบุรุษผู้นั้นถึงได้เป็นกองทัพขวาที่แข็งแกร่ง ศึกใหญ่ไม่ได้ร่วมเท่าไร แต่ศึกเล็กก็ต้องเจอมามากมายแล้ว ยังไม่เข้าใจเหตุผลอีกหรือ ผู้ที่ไม่เคยเจอกองทัพหูเหรินอย่างเจ้า โห่ร้องเช่นนี้ก็คือการโอ้อวดเท่านั้น…
ในใจคิดเช่นนั้น แต่ละคนจึงก้มหน้าผูกเชือกให้แน่น
ทางด้านอาสวนที่ตะโกนเสร็จเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่หางตา เขาเพ่งมองอย่างตั้งใจจากนั้นก็ร้องออกมาอย่างยินดี “คุณชาย ทางนั้นขอรับ! ว่าว มีว่าวอยู่!”
หยางชูเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าวลอยอยู่บนท้องฟ้ามันดูน่าเกลียดเหมือนเศษผ้า แต่มันคือว่าวจริงๆ แน่นอน!
เขาดีใจมาก “เจอแล้ว…”
………..
ในตอนที่หยางชูเห็นว่าวทางด้านซูถูเองก็เห็นเช่นกัน
“พี่เจ็ด นั่นใช่แม่นางหมิงหรือไม่” ซูถูเงยหน้าขึ้นมองว่าวที่ลอยอย่างอิสระภายใต้ท้องฟ้าแจ่มใส
“ต้องเป็นนางแน่สิ่งนี้เป็นที่ชื่นชอบ
