ชูตอบ “หากพวกท่านต้องการทำสงครามก็สามารถถอนธงนี้ออกได้”
“….”
เขาพูดอย่างจริงจัง “ข้าเองก็เหมือนท่านใช้ชื่อของนักรบเกราะเหล็ก หากข่าวแพร่กระจายไปยังเมืองหลวง ฝ่าบาทเห็นก็รู้ว่าเป็นของปลอมถูกหรือไม่ แต่หูเหรินไม่รู้นักรบเกราะเหล็กสามารถทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้ มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย เรื่องเช่นนี้เหตุใดจะต้องไม่ทำด้วยเล่าช่วยให้พวกท่านไม่ต้องเป็นแพะรับบาปในภายหลังไม่ดีหรือ”
“แต่ว่า…”
“แน่นอนข้าหวังว่าพวกท่านจะไม่ถอนตัวการต่อสู้กับหูเหรินเพื่อส่งเสริมชื่อเสียงเป็นสิ่งที่บุุรุษควรทำ แม่ทัพเซี่ยงท่านคิดว่าอย่างไร”
แม่ทัพเซี่ยงที่ยังอายุน้อยยังคงกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ แล้วพูดว่า “ข้าจะเชื่อฟังท่านขอรับ”
ต่อสู้กับหูเหรินงั้นหรือฟังแล้วเลือดพลุ่งพล่าน แต่ผู้ใดจะรับผิดชอบกันเล่า แม่ทัพเหลียงในฐานะผู้บัญชาการแน่นอนว่าต้องเป็นคนรับผิดชอบ แต่ผู้ที่ปฏิบัติตามคำสั่งก็จะโชคร้ายตามไปด้วย…
แม่ทัพเซี่ยงยังอยากมีอนาคตที่ดีไม่หาเรื่องตายจะดีกว่า
เขาต้องอยู่ในนามของนักรบเกราะเหล็กก็อยู่ไปเถอะ เล่นสนุกเป็นเพื่อนคุณชายหากพบเจอพวกหูเหรินจริงๆ ระงับตนเองไว้ก็พอแล้ว สถานการณ์ของหูตี้ในตอนนี้พวกเขาคงไม่อยากต่อสู้นักหรอก
“จริงสิ ปกติทหารม้าฝึกไปเพื่ออะไรหรือ”
แม่ทัพเซี่ยงก็ตอบไปโดยไม่คิดอะไร “ยิงปืน ตั้งกระบวนแถว ขี่ม้า…”
“การส่งออกคำสั่งคือฟังเสียงกลองใช่หรือไม่”
“ใช่ขอรับ”
“ข้าก็เคยเรียนมาเหมือนกันเมื่อก่อนท่านย
