อย
ซูถูเหลือบมอง “ทำไม เจ้าอาลัยอาวรณ์งั้นหรือ”
น่าซูพูดเสียงเบา “ก่อนหน้านี้พวกนางเป็นคนดีมากรู้ว่าข้าโกหก แต่ก็ยังดีกับข้า”
“หึ! เพราะพวกนางต้องการใช้เจ้าไง” ซูถูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากเจ้าต้องการสาวใช้ผู้นั้นข้ายกให้เจ้าได้ แต่สตรีผู้นั้นจำเป็นต้องฆ่าทิ้ง”
น่าซูเสียใจมากเขาส่ายหัว “ช่างเถอะ ท่านฆ่าแม่นางหมิงตัวฝูจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวให้นางมาอยู่ข้างกายอันตรายเกินไป” อารมณ์ของซูถูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเด็กคนนี้เข้าใจถึงความสำคัญดี
“เจ้าเห็นสตรีจงหยวนครั้งแรกก็อยากรู้อยากเห็นเช่นนี้แหละ หากชอบจริงๆ ละก็ต่อไปเจ้าจะรับทาสหญิงจากจงหยวนมาสักสองสามคนก็ได้”
น่าซูต้องการอธิบายว่า “ไม่เหมือนกัน พวกนาง…” เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่าเขาไม่สามารถหาคำที่เหมาะสมได้จึงทำได้เพียงส่ายหัวอย่างเสียใจ “ช่างเถอะ ตามนั้นแล้วกัน”
ถึงแม้การที่แม่นางหมิงกับตัวฝูตายไปจะทำให้เขาเสียใจมาก แต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเผ่าหมาป่าหิมะอีกแล้ว
“ไปกันเถอะ!” ซูถูพูด “ข้ารอพบพวกนางไม่ไหวแล้ว!”
…………
