อยู่ถือว่ายังมีความหวังใช่หรือไม่ หากคุณชายรู้ต้องรีบส่งคนมาช่วยอย่างแน่นอน”
ตัวฝูดูสงบลงนางพูดว่า “ท่านโหว คุณธรรมของท่านมีไม่มากหรอกเก็บไว้ใช้เถอะ”
“ฮ่าๆๆ! แม่นางตัวฝูมีอารมณ์ขันเสียจริง” โหวเหลียงดูผ่อนคลายเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็ยิ้มแห้งๆ ออกมาอีกครั้ง
“แม่นางหมิง” เขายังคงคาดหวังว่าหมิงเวยจะจริงจัง
หมิงเวยจิบน้ำแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วงพวกเราอาจจะไม่ตาย”
อาจจะ หมายความว่ามีโอกาสตายได้…
การมาของซูถูเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อหนีไม่ได้หมิงเวยก็คิดถึงการแสดงครั้งต่อไป ความอาฆาตแค้นนั้นของจริง แต่การสร้างความประทับใจให้แก่ซูถูก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
โหวเหลียงมองนางเดินไปเดินมาสุดท้ายก็เลือกที่จะนั่งบนเนินเขาเล็กๆ แล้วถามว่า “แม่นางหมิงคิดวิธีได้แล้วหรือ มีอะไรบ้าง”
หมิงเวยเงยหน้าแล้วยิ้ม “ไม่มี! แค่รอความตายหาท่าทางที่ดีก่อน!”
นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าไม่รู้ว่านกอินทรีหายไปเมื่อไร ดูเหมือนว่ากองทัพจะปรากฏตัวขึ้นในไม่ช้า
…………
“พี่เจ็ด!” น่าซูป้อนเนื้อชิ้นโตให้นกอินทรีเป็นรางวัลแล้วพูดว่า “นางยังอยู่ในทุ่งหญ้าพวกเราคงได้พบนางเร็วๆ นี้” ซูถูพยักหน้า
ไหล่ของเขายังคงได้รับบาดเจ็บ แต่เขายังคงยืนกรานที่จะขี่ม้าด้วยตัวเอง
“จะฆ่าพวกเขาจริงๆ หรือ” น่าซูถาม
“แน่นอน” ซูถูพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เจ้าก็เห็นความอันตรายของสตรีผู้นั้นแล้ว หากไม่ฆ่านางภายภาคหน้าคงนอนไม่หลับ” น่าซูดูหดหู่เล็กน้
