หยางชูสั่งให้องครักษ์ถอยออกไป อาสวนและคนอื่นๆ จึงออกไปรอข้างนอกอย่างเชื่อฟัง
องครักษ์ของเหลียงจางก็ถูกให้ออกไปเช่นเดียวกัน และทั้งสองฝ่ายยืนอยู่ในห้องโถงคนละฝั่งกัน อย่างไรก็ว่างไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว…
อาสวนคารวะให้หัวหน้าองครักษ์ “ข้าน้อยมีนามว่าหยางสวน ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรหรือ”
มีคำกล่าวไว้ว่ามือที่ยื่นมาย่อมไม่ตบคนที่ส่งยิ้มให้ซึ่งอาสวนเองก็พูดพลางส่งขวดสุราไปให้
หัวหน้าองครักษ์ได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นสุราชั้นดีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แต่มือผลักออกไปอย่างสุภาพ “อยู่ในหน้าที่ไม่สามารถดื่มได้ขอบคุณน้องหยางมาก ข้ามีนามว่าหูเว่ยพี่น้องทั้งหลายเรียกข้าว่าพี่หู”
“พี่หูช่างทำหน้าที่ของตนเองได้ดีจริงๆ”
อาสวนยกนิ้วให้แล้วส่งขวดสุราให้ “มารยาทในการพบปะจะเรียกเก็บคืนได้อย่างไร นี่เป็นสุราอวี้เจียวที่ข้านำมาจากเมืองหลวงไม่ถือว่าเป็นของล้ำค่า แต่ก็เป็นของหายาก ตอนนี้พี่หูดื่มไม่ได้เลิกงานค่อยชิมก็ได้ มันเป็นความปรารถนาของน้องชาย”
หูเว่ยตาเป็นประกายสุราอวี้เจียวเป็นสินค้าของเจ๋อกุ้ยโหลวซึ่งมีราคาสูงมาก กระเป๋าตุงๆ นี้หนักประมาณสองจิน มีอย่างน้อยร้อยตำลึงทำไมจะไม่แพงเล่า เขาเป็นนักดื่มที่เก่งผู้หนึ่ง ในฐานะองครักษ์ของเหลียงจางจึงมักจะไม่ได้รับของขวัญใดๆ เลย ดังนั้นเขาจึงหยิบมันขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจ”
อาสวนหัวเราะและพูดคุยกับหูเว่ย ภาระหน้าที่ของทั้งสองก็คล้ายคลึงกัน ทั
